Ένα χωριό που το έλεγαν Μόρνα!

Author: 2 Σχόλια Share:

Το χωριό λεγόταν Μόρνα μέχρι τον Αύγουστο του 1926, πλέον λέγεται Σκοτεινά αλλά δεν έχει μεγάλη σημασία μιας και λίγοι προφέρουν πλέον το όνομα του.  Είναι ένα χωριό ξεχασμένο.  Στην απογραφή του 2011 αριθμούσε μόλις έναν κάτοικο και σήμερα κανέναν.  Η Μόρνα  -έτσι όπως τη λένε ακόμα οι άνθρωποι που έζησαν την ακμή και την παρακμή της- είναι ένα χωριό που συνοψίζει την ιστορία ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής υπαίθρου.

08Πρώτη γραπτή αναφορά για το χωριό γίνεται το 1850 σε μοναστηριακά έγγραφα. Είχε πολύ μεγάλη οικονομική και στρατηγική σημασία, από εκεί διερχόταν η βασική οδός που πριν την εποχή του αυτοκινήτου και των μεγάλων δρόμων ένωνε τη δυτική Μακεδονία με την Πιερία.

02Το 1967 με το κλείσιμο του εργοστασίου ξυλείας η μετανάστευση έγινε μονόδρομος για τους κατοίκους όπου ίδρυσαν λίγο πιο χαμηλά και σε καλύτερη τοποθεσία τα Φωτεινά. Από τότε στο χωριό έχει σταματήσει κάθε δραστηριότητα και μόνο το παλιό εργοστάσιο ξυλείας και μεγάλα ερειπωμένα σπίτια υποψιάζουν τον επισκέπτη για το τι γινόταν κάποτε σε αυτό τον τόπο.

03Ξεκινήσαμε από τις όχθες του ποταμού, το πέτρωμα είναι μαύρο και καθώς βρέχεται γίνεται ακόμα πιο σκούρο, γι’ αυτό το ονόμασαν και Μαυρονέρι.  Η μέρα ήταν μουντή και κρύα, ήμασταν στα μέσα του Δεκέμβρη.  Τις πρώτες ανηφόρες τις καλοδεχτήκαμε, ζεσταθήκαμε λίγο.  Περάσαμε γρήγορα από τα καλντερίμια του χωριού και βγήκαμε στο δάσος.  Μετά από 6 χλμ. μας αποκαλύφθηκε η θέα του χωριού από ψηλά.  Έμοιαζε απόκοσμο μια τέτοια κρύα μέρα χωρίς καμία καμινάδα να καπνίζει και με το κατάμαυρο ποτάμι να κυλάει δίπλα στο δρόμο.

04Το δάσος έχει δρύες, πλατάνια, καστανιές και οξιές που μάλιστα η φήμη τους για την ποιότητα του ξύλου περνάει ακόμα και τα ελληνικά σύνορα.  Δεν είναι τυχαίο που ο πρώτος Έλληνας βασιλιάς, ο Όθωνας έφτιαξε το 1830 τη θαλαμηπόλο του με οξιές από τα Πιέρια όρη.  Αλλά και στην αρχαιότητα πολλά καράβια ναυπηγήθηκαν στα παράλια της Κατερίνης από δέντρα που κάποτε φύτρωσαν και μεγάλωσαν εκεί. 

07Λίγο μετά προσεγγίσαμε την Άνω Μηλιά και το πρώτο μονοπάτι που συναντούσαμε.  Βγήκαμε στο χωριό και ενώ φάνταζε ωραία η ιδέα να σταματήσουμε για ένα ζεστό τσάι στο ορειβατικό καταφύγιο που βρίσκεται εκεί συνεχίσαμε το δρόμο μας, είχαμε πολλά ακόμα να δούμε.

10Πήραμε έναν ανηφορικό δρόμο με ήπια κλίση λίγο έξω από το χωριό, -το GPS μου έλεγε «θέση Ντίτσιος-υψόμετρο 1200μ»- Εκεί ο Γιάννης άρχισε να ανασύρει από τη μνήμη του μια ιστορία που συνέβη το 1997.  Στις 17 Δεκεμβρίου το Ουκρανικό αεροσκάφος ΥΑΚ-45 κατευθυνόταν στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης.  Οι καιρικές συνθήκες ήταν άσχημες και η ορατότητα ανύπαρκτη λόγο πυκνής ομίχλης και χιονόπτωσης.  Λόγο κακής συνεννόησης με τον πύργο ελέγχου το αεροπλάνο δεν κατάφερε να προσγειωθεί  και σε προσπάθεια ελιγμού κατέληξε στις πλαγιές των Πιερίων.  Η αναζήτηση του ξεκίνησε Πέμπτη και δεν είχαν καταφέρει να το εντοπίσουν μέχρι το Σάββατο το απόγευμα.  Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες αεροπορικές τραγωδίες στη χώρα μας και αριθμεί 72 νεκρούς, ανάμεσα τους 13 που η ταυτότητα τους δεν εξακριβώθηκε ποτέ.  Ο Γιάννης ήταν στο πρώτο συνεργείο εντοπισμού  που προσέγγισε το σημείο του δυστυχήματος και οι σκηνές που μου περιέγραψε θα ευχόμουν να μην την είχε δει ή ζήσει κανείς.  Οι περισσότεροι επιβάτες  ήταν υπάλληλοι τεχνικής εταιρίας στη Οδησσό που επέστρεφαν στην πατρίδα για τα Χριστούγεννα.

11Φύγαμε από εκεί χωρίς να μιλάμε, το κρύο και η ομίχλη επέτειναν τη βαριά ατμόσφαιρα.  Ανηφορίζοντας  λίγο ακόμα στο δεύτερο μονοπάτι.  Περάσαμε την είσοδο ενός μαντριού και αρχίσαμε να κατηφορίζουμε.  Το μονοπάτι ήταν χαραγμένο από τα πατήματα των ζώων, είχε αρκετή βλάστηση αριστερά και δεξιά αλλά ήταν ευχάριστο και μας έκανε να ξεχαστούμε και να επιστρέψει η καλή διάθεση.

12Το υπόλοιπο της διαδρομής μας ήταν κατηφορικό, λίγο πριν το χωριό κάναμε μια παράκαμψη για να δούμε το φράγμα της Μόρνας και το παλιό εργοστάσιο ξυλείας.  Το χειμώνα σκοτεινιάζει νωρίς και τα τοπία πιο μελαγχολικά.  Επιστρέψαμε στο σημείο που ξεκινήσαμε γεμάτοι με νέες εικόνες και εμπειρίες, άλλη μια μέρα είχε τελειώσει.

09Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που βλέπει το ποδήλατο ως μέσο.  Που μπορεί να απολαμβάνει γρήγορη οδήγηση και να ρισκάρει, που συμμετάσχει σε αγώνες και νιώθει στον οργανισμό του την αδρεναλίνη αλλά απολαμβάνει εξ ίσου μια βόλτα στο βουνό ήρεμα, χαλαρά, κοιτώντας τριγύρω, σε αυτή την κατηγορία θέλουμε να ανήκουμε κι εμείς, στους «ορειλάτες».  Σκοπός είναι να είμαστε εκεί έξω.

13Φωτογραφίες : Γιάννης Μαυρουδής

Previous Article

Παλιοί και νέοι προσοχή! Δείτε τα λάθη που κάνουμε πάνω στο ποδήλατο.

Next Article

Τι σχέση έχετε με το ποδήλατο σας; Εμάς μας αγαπάει! (video)

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Σχόλια