Με αφορμή τα γεγoνότα στην Δίρφυ!

Author: Χωρίς σχόλια Share:
logo-processed

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερο κόσμο στο βουνό.  Πεζοπόροι, δρομείς, ποδηλάτες, μηχανοκίνητοι  και κάθε «φυλή» που πατρίδα της θεωρεί τα βουνά ανυπομονεί να έρθει το Σαββατοκύριακο.  Τα βουνά γύρω από τα αστικά κέντρα γίνονται πεδία περιπέτειας, διασκέδασης και εξερεύνησης.

Έτσι ήταν και η Δίρφυς μέχρι τον περασμένο Ιούλιο, όπου οι όροι άλλαξαν και ήρθε η σύγκρουση.  Μέχρι τότε τα παράπονα ήταν αρκετά ενάντια στους ποδηλάτες που κινούνταν στα μονοπάτια.  Ανάρμοστη συμπεριφορά, επικίνδυνη οδήγηση χωρίς σεβασμό στους άλλους χρήστες, αγώνες χωρίς καμία ενημέρωση-άδεια, καταστρεπτικές παρεμβάσεις σε μονοπάτια και άλλα πολλά συνέθεταν σταδιακά ένα αρνητικό κλίμα.  Η κορύφωση ήρθε τον Ιούλιο, όταν μια παρέα φίλων που πήγαν να κάνουν ποδήλατο εκεί τους υποδέχθηκε το δασαρχείο Χαλκίδας…όχι για να τους καλωσορίσει …

Σκοπός του δασαρχείου ήταν να απαγορεύσει στους ποδηλάτες να κινηθούν στα μονοπάτια και να τους επιτρέψει να χρησιμοποιούν αποκλειστικά χωματόδρομους.  Η περιοχή είναι χαρακτηρισμένη Natura πράγμα που θέτει περιορισμούς.  Επιστρέφοντας από τη βόλτα που δεν έγινε ποτέ οι ποδηλάτες γνωστοποίησαν την περιπέτεια τους και το πρόβλημα που προέκυψε.  Τα αντανακλαστικά της ποδηλατικής κοινότητας λειτούργησαν άμεσα.  Στη συνέχεια η Ελληνική  Ένωση Ορεινής Ποδηλασίας (ΕΕΟΠ) ήρθε σε επαφή με το δασαρχείο και κανόνισαν συνάντηση.  Από την πλευρά τους στο δασαρχείο είχαν δίκιο.  Η συνεννόηση, ο σεβασμός στο περιβάλλον, η αποκατάσταση της διαδρομής και το μάζεμα των πιθανόν σκουπιδιών μπορεί να είναι αυτονόητα, ωστόσο στο παρελθόν για κάποιους δεν ήταν. 

Όλα είναι καλά και κανείς δεν έχει πρόβλημα αν οι ποδηλάτες σε μια περιοχή είναι σπάνιοι.  Όταν αρχίζει όμως ένα μέρος να γίνεται γνωστό, να το επισκέπτονται περισσότεροι η ισορροπία αλλάζει  και γενικά είμαστε σε μια χώρα που δεν τα πάει και πολύ καλά με τις αλλαγές. 

Μετά από αρκετή συζήτηση οι σχέσεις των δυο πλευρών εξομαλύνθηκαν, πάντα βοηθάει άλλωστε η συζήτηση.  Αυτό δε σημαίνει ότι όλα είναι όπως πριν και μπορεί να συνεχιστεί αυτός ο τρόπος λειτουργίας.  Αρχικά το κοινό της ορεινής ποδηλασίας μετρούσε λίγες δεκάδες ατόμων, πλέον είμαστε χιλιάδες.  Δεν έχουμε όλοι την ίδια αντίληψη για το βουνό, τον κοινόχρηστο χώρο και το τι πρέπει να γίνει. 

Στη Δίρφυ μπήκε μια καλή βάση για το διαχωρισμό ποδηλατικών – πεζοπορικών μονοπατιών και αυτό είναι κάτι το επιθυμητό.  Δε σημαίνει ότι τα ποδήλατα αποκλείονται! Απλά χρησιμοποιούν συγκεκριμένες διαδρομές και είναι πάντα σε συνεννόηση με το δασαρχείο και τοπικούς φορείς.  Παράλληλα η συνεργασία με το δασαρχείο συνεχίζεται και το δασαρχείο αναγνωρίζει ότι η ποδηλατική κοινότητα μπορεί να λειτουργήσει ακόμα και προστατευτικά στο δάσος, να αναπτύξει τουριστικά έναν προορισμό αι το κυριότερο να συντελέσει στην ανάπτυξη μια ποδηλατικής παιδείας. 

Παρεμβάσεις στα μονοπάτια πάντα γινόντουσαν και θα εξακολουθήσουν να γίνονται αλλιώς είναι ζήτημα χρόνου να εξαφανιστούν και να αφομοιώσει η φύση.  Ωστόσο το λάθος ξεκινάει από το σημείο που βλέπουμε τη φύση σαν ένα μέρος να διασκεδάσουμε και δεν καταλαβαίνουμε ότι είμαστε μέρος της φύσης και έτσι όπως θα λειτουργούσαμε στο σπίτι μας να λειτουργούμε και στο δάσος γιατί είναι σπίτι μας εξίσου.

Previous Article

Everysight: Τα γυαλιά που ρίχνουν μια ματιά στο μέλλον!

Next Article

Θέλετε να γίνετε καλλιτέχνης του Strava; Δείτε μερικές χρήσιμες συμβουλές.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Σχόλια