Όλυμπος- Δαμάζοντας το θεριό!

Author: 1 σχόλιο Share:
11866464_431568613696962_1348240790006423394_n

Ο Γιάννης το αποκαλεί  “θεριό”, το πλησιάζει με σύνεση και σεβασμό.  Ταπεινά, με το κεφάλι χαμηλωμένο, γιατί είναι ο Όλυμπος, γιατί το υψόμετρο είναι μεγάλο, γιατί ακόμα και το καλοκαίρι ο καιρός είναι απρόβλεπτος και η δυτική πλευρά του μοναχική.  Γιατί είναι ο Γιάννης κι έτσι τα αντιμετωπίζει όλα, ακόμα και τα μικρά και ασήμαντα.

11855787_431568110363679_1651945807254579380_nΕγώ από την άλλη είμαι ενθουσιώδης, βλέπω το βουνό και με προκαλεί.  Όχι δε θέλω να το νικήσω, θα ήμουν αφελής, κανείς δεν το νικάει. Μου αρέσει μόνο να πηγαίνω λίγο πιο πέρα, να αφήνω λίγο περισσότερο τα φρένα, να πηγαίνω στην άκρη του γκρεμού, να δοκιμάζω ένα άλλο μονοπάτι.  Θέλω να συλλέγω εικόνες, συναισθήματα και να τα μετουσιώνω σε γνώση.

Ήταν αρχές Αυγούστου όταν του το πρότεινα, ημέρα Πέμπτη αν θυμάμαι καλά.  Δεν περίμενα να ανταποκριθεί τόσο άμεσα.  Θέλει προετοιμασία και φυσική κατάσταση, δεν είναι σαν τις διαδρομές που κάνουμε συνήθως.  Ωστόσο Σάββατο ξημερώματα είχαμε αρχίσει ήδη να ανεβαίνουμε.  Αντί να βρισκόμαστε σε κάποια παραλία ακολουθούσαμε το χωματόδρομο που θα μας ανέβαζε μέχρι τη Μεγάλη Γούρνα και  την Καλύβα του Χρηστάκη στα 2450 μ. υψόμετρο.  Οι φουρκέτες διαδέχονταν η μια την άλλη και ο δρόμος γινόταν όλο και πιο κακοτράχαλος με κοφτερές πέτρες καθώς με κόπο κερδίζαμε υψόμετρο. Όλα αυτά μέχρι τη φουρκέτα του Σμέου κοντά στα 2000μ. υψόμετρο.  Εκεί το τοπίο άλλαξε.  Στα αριστερά η ρεματιά Σταλαματιά που καταλήγει στον Κοκκινοπλό.  Δεξιά οι κορυφές  Πύργος Γρίβα και Χότζα (2314 και 2519μ. αντίστοιχα)  έκλειναν πλέον τη θέα προς τον κάμπο και όλα φαίνονται πιο απόκοσμα, σαν μια έρημο που αποτελείται από χαράδρες και κορυφές.  Εκεί συναντήσαμε τα άγρια άλογα του Όλυμπου, αγελάδες, μαντριά και γούρνες που κρατάνε νερό από τα χιόνια του χειμώνα.  Σταματούσαμε συχνά, όχι μόνο γιατί το οξυγόνο γινόταν όλο και πιο αραιό αλλά γιατί αναγνωρίζαμε το μεγαλείο.  Ο ουρανός ήταν πιο μπλε απ’ ότι τον έχουμε συνηθίσει, τα σύννεφα έριχναν τη σκιά τους στις κορφές.  Εκεί πάνω δεν ήταν Αύγουστος, μόλις είχαν λιώσει τα τελευταία χιόνια και είχε μπει το σύντομο καλοκαίρι.

11831774_431568137030343_5713421177823722594_n

Στην καλύβα του Χρηστάκη προς έκπληξη μας βρήκαμε κόσμο.  Ο  ορειβατικός σύλλογος Καλυβιών έχει την ετήσια συνάντηση του, μας φίλεψαν με τον τρόπο που κάνουν πάντα οι ορειβάτες και νιώσαμε οικία μέσα στην έρημο των βουνών.  Μας χώριζε λιγότερο από μια ώρα από τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου και το ψηλότερο σημείο στην Ελλάδα που μπορούσαμε να βρεθούμε με ποδήλατο! 

Σαράντα λεπτά μέχρι το διάσελο με τα ποδήλατα στην πλάτη.  Κοντεύαμε, δεν είχαμε «χωνέψει» την ομορφιά που είχαμε δει και ξέραμε ότι μπροστά μας βρίσκονταν  ακόμα πιο όμορφα τοπία.  Πήραμε το μονοπάτι για τον Αγιαντώνη, κατεβήκαμε προς το ΚΕΟΑΧ και το καταφύγιο ανάγκης από έναν παλιό εγκαταλελειμμένο χωματόδρομο.  Κατεβαίνοντας τις πρώτες φουρκέτες αφήσαμε λίγο στη άκρη τα ποδήλατα μας και πήγαμε στην άκρη του γκρεμού.  Το καταφύγιο Χρηστάκη διακρινόταν μακριά μας στη μεγάλη γούρνα και περισσότεροι ορειβάτες είχαν αρχίσει να μαζεύονται.  Είχαν ανάψει φωτιά κι έκαναν τις προετοιμασίες τους για το βράδυ.

11813254_431568337030323_2644114010133410313_nΜετά το Καταφύγιο ανάγκης του ΚΕΟΑΧ κάναμε αριστερά.  Πλέον δεν υπήρχε μονοπάτι.  Ακολουθούσαμε τα ίχνη από τα κοπάδια και κατευθυνόμασταν προς τη Μπάρα.  Όπου κι αν κοιτάζαμε γύρω παντού υπήρχαν κορυφές πάνω από 2600μ.  Μπροστά μας ήταν ο Κακάβρακας και η Μεταμόρφωση.  Δυο τέλεια Σχηματισμένοι κώνοι, συμμετρικοί και με περίπου το ίδιο ύψος, «Τα στήθη της Αφροδίτης» όπως τα λέει ο Γιάννης.  Εκεί είδαμε και τα πρώτα αγριόγιδα.  Ένα μεγάλο κοπάδι έβοσκε σε μικρή απόσταση.

Πίσω μας ο Αγιαντώνης,  το Σκολιό και καθώς προχωρούσαμε αποκαλύπτονταν το σύμπλεγμα κορυφών του Μύτικα, η Σκάλα και το οροπέδιο των Μουσών.   Τόση ομορφιά μαζεμένη δύσκολα αντέχεται, σε τέτοια τοπία δε βρισκόμαστε συχνά.  Ήμασταν μακριά από οποιοδήποτε ίχνος ανθρώπου.  Το τοπίο αυτό έχει παραμείνει αναλλοίωτο από τότε που το αντίκρισαν οι αρχαίοι Έλληνες και εμπνεύστηκαν τους θεούς τους!

Συγκεκριμένο μονοπάτι δεν υπάρχει αλλά τα σημάδια του Mythical Trail και άλλων αγώνων ορεινού τρεξίματος που γίνονται στον Όλυμπο,  έχουν κάνει πιο προσβάσιμες τις διαδρομές.  Αν εκεί σε πιάσει ομίχλη τα σημάδια χάνονται .  Εμείς ήμασταν τυχεροί, είχαμε πετύχει μια σπάνια μέρα στο βουνό. 

11817243_431568493696974_6987314652660462158_nΓια ένα μικρό τμήμα ακόμα πήραμε τα ποδήλατα στα χέρια.  Φτάσαμε στο διάσελο.  Αριστερά και δεξιά μας οι δύο κορφές που σχημάτιζαν «τα στήθη της Αφροδίτης»… εμείς ήμασταν στο στέρνο.  Ρίξαμε μια τελευταία ματιά πίσω και ξεκινήσαμε να κατεβαίνουμε τα Σαράντα Καγκέλια.  Καγκέλια είναι οι κοφτές στροφές στα παλιά μονοπάτια.  Γίνονται σε δύσβατες πλαγιές, με μεγάλη κλίση και εξυπηρετούν ακόμα και σήμερα τους κτηνοτρόφους της περιοχής.  Δεν είναι σαράντα, είναι πολλά περισσότερα και είναι δείγμα συμφιλίωσης του ανθρώπου με το βουνό.  Η χάραξη του μονοπατιού επιτρέπει στα νερά να φεύγουν χωρίς να δημιουργούν νεροφαγώματα και να παρασύρουν τμήματα του.  Η βλάστηση τον Αύγουστο σε κάποια σημεία ήταν αρκετά πυκνή με χαμηλά χόρτα να κρύβουν για λίγο το μονοπάτι και να μας στέλνουν στα γυμνά σημεία της πλαγιάς. 

Στο υψόμετρο αυτό δεν υπάρχει ψηλή βλάστηση.  Ο χειμώνας είναι μακρύς και στο τοπίο κυριαρχεί η πέτρα.  Ακόμα και να έβρισκε λίγο χώμα ένας σπόρος δε θα μπορούσε να αντέξει τόσο καιρό κάτω απ’ τα χιόνια.  Δέντρα συναντήσαμε πολύ παρακάτω και νιώσαμε ανακούφιση που είδαμε πάλι κάτι γνώριμο. 

Το συνολικό μήκος κατάβασης είναι περίπου δεκατέσσερα χιλιόμετρα.  Κατεβαίναμε αθόρυβα την πλαγιά και από τους θάμνους πεταγόντουσαν πέρδικες αναστατωμένες από την παρουσία μας.  Έφευγαν λίγο παραπέρα και μας κοιτούσαν να προσπερνάμε  τις φωλιές τους.  Στο βάθος βλέπαμε τον Κίσσαβο και διακρινόταν αμυδρά το Πήλιο.  Ήμασταν στο εθνικό μονοπάτι Ο2.  Από τον Όλυμπο στον Κάτω Όλυμπο, μετά ο Κίσαβος, το Μαυροβούνι,  τα χωριά Καρυά, Καλλιπεύκη, Ραψάνη, Ποταμιά, Έλαφος, Κεραμίδι, Βένετο και καταλήγει στα παράλια του βορείου Πηλίου, στο Πουρί.  Αν από κει αν ακολουθούσα το μονοπάτι προς τη Ζαγορά και κατευθυνόμουν στο κεντρικό Πήλιο θα έφτανα στο σπίτι μου!  Δυστυχώς πολλά τμήματα του μονοπατιού έχουν εξαφανιστεί και το καθιστούν αδύνατο,  έχουν γίνει δρόμος ή τα έχει ξανακερδίσει η φύση.  Σταδιακά τμήματα του τα τελευταία χρόνια ξανανοίγουν, ίσως κάποτε να το έχουμε όλο ανοιχτό.  Η διάσχιση του θα διαρκούσε τρείς  με τέσσερις μέρες. Εκατό τριάντα χιλιόμετρα από την κορυφή του Ολύμπου μέχρι το Πήλιο.

Ξαναβρεθήκαμε σε χωματόδρομο πάνω από την Καρυά, αφεθήκαμε στην κατηφόρα και φτάσαμε στο πάνω μέρος του χωριού.  Από τα σοκάκια καταλήξαμε στην πλατεία.  Η διαδρομή που είχαμε κάνει δεν είχε μονοπάτια με μεγάλες ταχύτητες και φτιαγμένες στροφές, έχει αφεθεί στο χρόνο αλλά αντιστέκεται.  Είναι ωστόσο μια διαδρομή που άξιζε να την προσθέσουμε στη λίστα με τις επικές περιπέτειες μας.

11825562_431568000363690_6716430398189352079_nΜια μπύρα στην πλατεία ήταν αυτό που χρειαζόταν, είχε αρχίσει να νυχτώνει και στα χίλια μέτρα υψόμετρο είχε δροσιά κάτω απ’ τα πλατάνια.  Η μύτη μου και ο σβέρκος είχαν πάρει ένα βαθύ κόκκινο χρώμα.  Εκεί που ήταν οι τρύπες του κράνους είχαν μείνει σημάδια και σχημάτιζαν μια πασχαλίτσα στο κρανίο μου.  Ενώ χαζογελούσα με την παρατήρηση μου ξαναήρθε στο μυαλό μου ένα απόσπασμα από το «Δωδεκάλογο του Γύφτου», του Κωστή Παλαμά:

«Όσα Βουνά κι αν ανεβείτε,
απ’τις κορφές τους θ’ αγναντεύετε άλλες κορφές,
ψηλότερες, μιαν άλλη πλάση ξελογιάστρα
και στην κορφή σα φτάστε την κατάψηλη
πάλε θα καταλάβετε πως βρίσκεστε
σαν πρώτα κάτου απ’όλα τ’άστρα».

Μαζί γεννήθηκε και η επιθυμία να ξαναβρεθώ εκεί.  Τώρα στον Όλυμπο έχουν πέσει τα πρώτα χιονιά και οι κορφές έχουν υποδεχτεί το χειμώνα.  Όλο και λιγότεροι ορειβάτες ανεβαίνουν μέχρι εκεί.  Ωστόσο αργά την άνοιξη θα αρχίσουν να λιώνουν και τότε θα επιστρέψω αυτή τη φορά όμως με περισσότερους φίλους γιατί εκεί πάνω υπάρχει μια ανείπωτη ομορφιά που αξίζει να τη μοιραστούμε.

Κείμενο/Φωτογραφίες/Riders και όλα τα υπόλοιπα: Γιάννης Μαυρουδής-Αλέξανδρος Πετρούτσος

Ευχαριστούμε τον Παναγιώτη Χαραλάμπους για τη βοήθεια

 

 

 

Previous Article

Πως να περάσετε δωρεάν Strava Segments σε GPS!

Next Article

6 μικρά πραγματάκια για να δαμάσετε τις κατηφόρες με το ποδήλατο δρόμου!

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Σχόλια