Μια νυχτιάτικη βόλτα μες το κέντρο της πόλης.

Author: Χωρίς σχόλια Share:

Αν η νυχτερινή Αθήνα έχει ένα Soundtrack  αυτό είναι  με τη φωνή του Στέλιου “Σαλβαδόρ” Παπαϊωάννου και πάει έτσι: «πως θα σου φαινότανε λοιπόν φιλαράκο, αν απόψε το βράδυ βγαίναμ’ όλοι μαζί, μια νυχτιάτικη βόλτα μες το κέντρο της πόλης……».

PetroutsosFixGear_051

Δεν περίμενα να τελειώσει το τραγούδι, ούτε πάτησα stop, το άφησα να παίζει .  Έκανε κρύο, βγήκα έξω και μια ακόμα περιπλάνηση ξεκινούσε.  Τη μέρα η Αθήνα είναι άσχημη, πολύβουη.  Όλοι την προσπερνάνε με τον ίδιο τρόπο που προσπερνά ο ένας τον άλλο, χωρίς παρατήρηση, χωρίς διάδραση.  Τη νύχτα όμως οι όροι αλλάζουν.  Για να είναι κάποιος έξω μετά τα μεσάνυχτα έχει κάποιο σπουδαίο λόγο.  Κανείς δεν πάει απλά στη δουλειά του τέτοια ώρα.  Αυτός που έβγαλε το σκύλο του, τον χρησιμοποιεί για πρόφαση, τον σήκωσε από τον καναπέ ενώ ήταν ζεστός και κουλουριασμένος για να τον βγάλει έξω.  Καταλαβαίνει και για το ξεκάρφωμα ρίχνει κάνα κατούρημα που και που.  Ωστόσο ξέρει .

Η Πατησίων μου αρέσει πολύ, ειδικά τη νύχτα, με τα λιγοστά αυτοκίνητα και την άσφαλτο να γυαλίζει.  Έχει μεγάλα πεζοδρόμια και κοντά στο τέλος της φαίνεται η Ακρόπολη φωτισμένη  να στέκεται στο βάθος, ανάμεσα από τα κτήρια.  Το οδόστρωμα στα δεξιά έχει λακκούβες.  Τις έχω μάθει όλες. Έχω απομνημονεύσει κάθε ανωμαλία του οδοστρώματος  και διασκεδάζω αποφεύγοντας τις κακοτοπιές.

PetroutsosFixGear_447

Από την Τοσίτσα μπήκα στα Εξάρχεια.  Μου αρέσει να περνάω από τις παλιές μου γειτονιές, να κοιτάζω τις πόρτες που κάποτε είχα τα κλειδιά, τα σπίτια που κατοίκησα.  Τώρα δεν έχω πολλές  διαφορές με οποιοδήποτε άλλο περαστικό.  Πήγα από την πλατεία και κατευθύνθηκα προς την Ομόνοια.  Η Γερανίου είναι ένας δρόμος που δε θα τον βρούμε σε κανέναν τουριστικό οδηγό.  Μικρές φωτιές και κόσμος καθισμένος γύρω – γύρω είναι μια εικόνα που είμαι εξοικειωμένος.  Με γαληνεύει, την έχω συνδυάσει με το βουνό, με φίλους, με ωραίες φάσεις.  Εδώ μου φαίνεται παράταιρη με τα σκοτεινά βλέμματα και τους dealers να με πλησιάζουν διακριτικά.  Συνέχισα προς του Ψυρρή και βγήκα στο Μοναστηράκι.  Από την  Πειραιώς, μαγνητισμένος από τα φώτα και τις ψηλές καμινάδες μπήκα στην Τεχνόπολη.  Στο Γκάζι  δε με κρατούσε τίποτα.  Ποτέ δε μου άρεσαν τα μέρη με «τους ίδιους».  Τα καφέ εκεί δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, κάτι που να τα κάνει να ξεχωρίζουν.  Ανοίγει το ένα, κλείνει το άλλο και κανείς δεν παρατηρεί τη διαφορά.  Ίδια αισθητική, ίδια προσέγγιση και ίδιος κόσμος.  Έναν να γνωρίσεις νιώθεις ότι τους ξέρεις όλους.  Όχι γιατί είσαι σοφός αλλά γιατί όλοι καταλήγουν σε μια άβολη σιωπή μετά το διάλογο «Τικάνεις;»/ «Τέλειααααα!!!».


Η ώρα είχε περάσει αλλά ήθελα να μείνω έξω.

Το Μεταξουργείο μοιάζει σε πολλά σημεία εγκαταλειμμένο. Το όνομα της συνοικίας έρχεται από την εποχή του βασιλιά Όθωνα και το εργοστάσιο επεξεργασίας μεταξιού με την επωνυμία «Σηρική Εταιρεία της Ελλάδος Αθανάσιος Δουρούτης & Σία».  Μοιραία, με το Σηρική έκανα το συνειρμό και μια οικογένεια προσφύγων  που πέρασε από μπροστά μου τον πήγε ακόμα πιο βαθειά … τι ειρωνεία.  Πάντα η περιοχή είχε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, ίσως επειδή το σχέδιο για οικιστικές ζώνες ξεκίνησε με την εγκατάσταση του ορφανοτροφείου Χατζηκώστα το 1856.  Οι κάτοικοι είναι κυρίως παροδικοί.  Σταματούν για λίγο να ξαποστάσουν στο  δρόμο για το ευρωπαϊκό όνειρο.

PetroutsosFixGear_391

Τα τελευταία χρόνια η περιοχή έχει αναβαθμιστεί αρκετά.  Ανάπλαση πλατειών, πεζοδρομήσεις και η ένταξη στους ενοποιημένους αρχαιολογικούς χώρους έχει βοηθήσει να αναπτυχθεί μια οικονομία που διαφοροποιείται  από τα κλασσικά μοντέλα.  Εκεί σταμάτησα για ένα σουβλάκι και μια μπύρα στον Έλβις.  Έμεινα ώρα να παρατηρώ τους ανθρώπους που περνούσαν.  Νέοι κυρίως, φοιτητές, άλλοι που τους υποψιάστηκα για καλλιτέχνες περπατούσαν με τα χέρια στις τσέπες, ντυμένοι βαριά.  Το σκηνικό ήταν μια σύνθεση από φουτουρισικά κτήρια δίπλα σε ερειπωμένα νεοκλασικά.  Μικρά καφενεία που στην όψη μοιάζουν βγαλμένα από άλλη δεκαετία και μυστηριώδης πορτοκαλί φωτισμός.  Επιδίωξη για το Μεταξουργείο, προ κρίσης, ήταν να γίνει επενδυτικό τοπίο.  Σε αυτό οφείλονται κυρίως οι αναπλάσεις και τα φουτουριστικά κτήρια.  Αυτό όμως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Περνώντας από την οδό Ιάσωνος ήθελα να σταματήσω αλλά ήταν άβολο, από τη μία κτήρια που είναι κηρυγμένα μνημεία να έλκουν το βλέμμα μου κι από την άλλη τα φώτα πάνω από τις εισόδους που παραμένουν αναμμένα μέρα – νύχτα.

PetroutsosFixGear_033

Η ώρα είχε περάσει αλλά ήθελα να μείνω έξω.  Έκανε κρύο, ήθελα να περάσω από τον εθνικό κήπο, να δω λίγο πράσινο, έστω και στο σκοτάδι.  Με το που νυχτώσει όμως κλείνει.  Ανηφόρησα προς το Θησείο.  Στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου δεν ήταν κανείς, βγήκα στην πύλη του Ανδριανού, μια γρήγορη από Σύνταγμα και μετά χωρίς καμία σκέψη προς το Μοναστηράκι από την Ερμού.  Εκεί κλείνει ο κύκλος μου.  Πριν από την πλατεία όμως είχα ένα ακόμα σημείο, τη Βαρβάκειο αγορά και τους μικρούς δρόμους γύρω από την Αθηνάς.  Τη μέρα νιώθω ότι δε χωράω εκεί.  Η μυρωδιά από τα μπαχαρικά μπλέκεται με αυτή των εξατμίσεων.  Τα βήματα των ανθρώπων μπλέκονται με τα μηχανάκια.  Οι φωνές δεν ξεχωρίζουν, ανακατεύονται τόσο που δεν ανήκουν πλέον σε κανέναν, γίνονται η βοή της πόλης.  Τη νύχτα, αφού περάσουν τα συνεργεία καθαρισμού του δήμου, όλα μένουν αθόρυβα.  Η μυρωδιά του αίματος όμως εξακολουθεί να υπάρχει και το πρωί όλα θα ξεκινήσουν πάλι.  Κάθε μέρα στην κεντρική κρεαταγορά διακινούνται πολλοί τόνοι κρέατος και περνάνε χιλιάδες άνθρωποι.  Εκείνο το βράδυ μόνο ένας άστεγος ήταν εκεί.

Όλα τα σημεία γύρω από το κέντρο είναι συνδεμένα με αναμνήσεις και εξακολουθώ να δημιουργώ νέες.  Συλλέγω στιγμές, φράσεις, ιδέες, εικόνες, καλωσορίσματα και αποχαιρετισμούς, οτιδήποτε, αρκεί να μην πιάνει χώρο.  Οι αποσκευές μου είναι λίγες, όλα πρέπει να είναι τακτοποιημένα σωστά.  Όσο μεγαλώνω λιγοστεύουν και έτσι μου είναι πιο εύκολο να φεύγω. 

PetroutsosFixGear_184

Η Ακρόπολη στέκει εκεί χιλιάδες χρόνια, έχει δει την πόλη να ξεδιπλώνεται και τις γενιές να περνάνε.  Η ιστορία της αρχίζει από τον Ικτίνο, τον Καλλικράτη, τους δούλους και  τους φιλοσόφους, ταξιδεύει και ορίζει το πνεύμα.  Λεηλατείται, ξαναζεί και φωτογραφίζεται από κινέζους.  Ανάμεσα σε όλα αυτά και πολλά ακόμα συμβαίνουν αυτά που αναφέρω παραπάνω, οι στιγμές.  Τα μάρμαρα είναι θεατές όλου αυτού και είμαι πεπεισμένος ότι έχουν μνήμη.

PetroutsosFixGear_275

Κάτω από την ακρόπολη, σε μια μικρή γειτονιά μου αρέσει να με βρίσκει το ξημέρωμα.  Τα Αναφιώτικα είναι 45 οικήματα από 8 έως 35 τεραγονικά στη βορειοανατολική πλευρά του βράχου της Ακρόπολης.   Ως πρώτοι οικιστές αναφέρονται ένας ξυλουργός και ένας κτίστης από την Ανάφη,  το παράδειγμα τους ακολούθησαν κι άλλοι συμπατριώτες τους που εργάστηκαν στην ανοικοδόμηση της Αθήνας στα μέσα του 19ου αιώνα.  Η γειτονιά θυμίζει πιο πολύ νησί και μου παρέχει την αποστασιοποίηση που ζητάω.  Εκεί είναι το πιο ωραίο μπαλκόνι. 

Ξημέρωσε χωρίς ήλιο και χρώμα, ήταν μια μουντή χειμωνιάτικη μέρα.  Όλοι είχαν ξεκινήσει για τις δουλειές τους, εγώ δεν είχα κάτι να ασχοληθώ ή ότι είχα μπορούσε να περιμένει.  Τις βόλτες μας θέλουμε χρόνο να τις επεξεργαστούμε.  Όταν μπήκα στο σπίτι έπαιζε το ίδιο τραγούδι, η λίστα ήταν όλη νύχτα σε επανάληψη. Τώρα ήταν στο τέλος του και έλεγε «Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ, ετοιμάζει να μπει στον καινούριο χορό είμαι πάνω, είμαι κάτω, είμαι κει, είμαι εδώ».  Εκεί πάτησα το stop, ήθελα ησυχία.  Το σπίτι ήταν σα να μην έφυγα, δεν είχε αλλάξει θέση τίποτα.  Ήταν σαν όλη αυτή τη νύχτα να την είχα ζήσει σε 5 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα, όσο κρατάει το τραγούδι. Μόνο το φως που έμπαινε πρόδιδε ότι πέρασαν οι ώρες και όλες αυτές οι σκέψεις που είχα επεξεργαστεί όλη νύχτα.  Λίγο πριν πέσω για ύπνο όλα ήταν πιο καθαρά.

PetroutsosFixGear_316

Φωτογραφίες:  Δημοσθένης Παπαδόπουλος

Previous Article

Πως άλλαξε η ποδηλασία βουνού, από την στιγμή που εμφανίστηκε το Strava! (video)

Next Article

M. Bρετανία: 50 αναβάτες χάνουν την ζωή τους από κακοτεχνίες των δρόμων κάθε χρόνο.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Σχόλια