Για μια παγωμένη αμβροσία και λίγο φρέσκο νέκταρ…(στον Όλυμπο και πάλι)!

Author: Χωρίς σχόλια Share:
DSCF4426

Τον Όλυμπο τον γνωρίζω καλά, είναι βουνό απότομο.  Δυσπρόσιτο, 2917 μέτρα που ξεκινάν από το υψόμετρο 0 και ανηφορίζουν ασταμάτητα.  Χωρίς καμπύλες και με τις περισσότερες κορυφές να είναι πάνω από 2000 μέτρα. Το καλοκαίρι βρίσκομαι συχνά εκεί.  Είτε περπατώντας, είτε με ποδήλατο, τον έχω δει με λιακάδες και με βροχές.  Αυτό που δεν είχα δει είναι το πώς είναι όταν πέσουν τα πρώτα χιόνια, όταν ερημώνει από επισκέπτες.  Τότε που μόνο τα αγριόγιδα μένουν εκεί πάνω.

DSCF4339Την διαδρομή που επέλεξα τη γνωρίζω καλά, είναι η πιο ωραία διαδρομή που έχω κάνει ποτέ.  Όχι από τεχνικής άποψης, έχει αρκετό κουβάλημα και τα μονοπάτια δεν είναι φτιαγμένα για ποδήλατο αλλά διαδρομές που χρησιμοποιούν οι κτηνοτρόφοι για να μεταφέρονται τα κοπάδια στις πλαγιές του Ολύμπου.  Ωστόσο σε μια διαδρομή ποτέ δεν επιζητώ μόνο οδηγική απόλαυση, με ενδιαφέρει πάντα και αυτό που λέω «το πέριξ», το που είναι αυτή η διαδρομή, το περιβάλλον δηλαδή.

DSCF4387Ξεκίνησα να ανεβαίνω και ήξερα ότι η μέρα δεν είναι η κατάλληλη για αυτό που πάω να κάνω.  Το κρύο που είχε στα 800 μέτρα υψόμετρο θα μετατρεπόταν σε πολικό ψύχος 2000+ μέτρα παραπάνω, το ψιλόβροχο θα ήταν χιονόπτωση και η ομίχλη δε θα με άφηνε να δω όχι το Μύτικα αλλά ούτε τη μύτη μου… παρ’ όλα αυτά ξεκίνησα!

Ανηφορίζοντας άρχισαν να περνάν τα σύννεφα δειλά-δειλά οι πρώτες ηλιαχτίδες.  Εκείνη τη στιγμή χαμογέλασα. Ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι σε λίγο θα περνούσα πάνω από τα σύννεφα.  Η ομίχλη και η συννεφιά σταματούσαν στα 2200 μέτρα υψόμετρο τόσο απότομα σαν να έχουν κοπεί με μαχαίρι.  Την ίδια στιγμή το χιόνι είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση του στις άκρες του δρόμου.

DSCF4417Λίγο παραπάνω δεν ξεχώριζα που σταματούν τα σύννεφα και που αρχίζει το χιόνι.  Είχα τη αίσθηση πως έπεφτα από τον ουρανό δε θα έφτανα ποτέ στη γη, θα προσγειωνόμουν μαλακά στα σύννεφα.  Τη στιγμή εκείνη ένα υπερηχητικό αεροπλάνο πέρασε πάνω από το μικρό οροπέδιο που βρισκόμουν και μου θύμισε πως ο κόσμος δεν είναι τόσο ωραίος παντού όσο εκεί πάνω.

Το οξυγόνο γινόταν όλο και πιο λιγοστό και τα πόδια μου βυθίζονταν στο χιόνι.  Κουβαλούσα το ποδήλατο στην πλάτη και η απόσταση που έπρεπε να διανύσω μέχρι την κορυφή μειωνόταν πολύ αργά.

Στο διάσελο είδα ένα κοπάδι αγριόγιδα αρκετά κοντά μου, γύρισαν απορημένα, με κοίταξαν και άρχισαν να τρέχουν, δεν περίμεναν να δούνε άνθρωπο τέτοια εποχή.

Οι κορυφές Σκάλα, Σκολιό και Άγιος Αντώνης ήταν πλέον κοντά.  Η μέρα όμως είχε περάσει και είχα πολύ δρόμο μπροστά μου για την επιστροφή.  Το μονοπάτι δε φαινόταν και η διαδρομή μπροστά μου ήταν ένας αυτοσχεδιασμός.  Οι ρόδες βυθίζονταν λίγο στο χιόνι πράγμα που μου επέτρεπε να επιλέγω πλαγιές με μεγάλη κλίση χωρίς να είμαι αναγκασμένος να είμαι συνέχεια στα φρένα. Σε κάποια σημεία το χιόνι μαλάκωνε απότομα και βρισκόμουν πάνω από το τιμόνι, ευτυχώς η προσγείωση ήταν στα μαλακά.

DSCF4452Είχε πλέον νυχτώσει όταν γύρισα, παπούτσια μου ήταν βρεγμένα, τα πόδια μου παγωμένα αλλά ήξερα ότι με περίμενε η ανταμοιβή μου. Ένα ζεστό μπάνιο, ένα στρωμένο τραπέζι και ένα άνετο κρεβάτι. Στο Κτήμα Μπέλλου στον Άγιο Δημήτρη Πιερίας τα βρήκα όλα αυτά και υπέροχη φιλοξενία από την Αφροδίτη και τον κύριο Λάζαρο.

Δύο μέρες μετά ξεκίνησε η κακοκαιρία, πλέον είναι οριστικό, αργά την άνοιξη θα ξαναδώ τον Όλυμπο, ωστόσο αυτό που είδα και βίωσα θα μου έφτανε ακόμα και αν δεν ξαναέκανα ποδήλατο για πολύ καιρό.  Τα χιόνια άρχισαν να πέφτουν για ακόμα μια χρονιά ήμουν ο πρώτος και ο τελευταίος του επισκέπτης με ποδήλατο.

Ξέρω ότι και το επόμενο καλοκαίρι θα βρεθώ αρκετές φορές εκεί.  Στόχος μου είναι πέρα από αυτές τις φορές που είναι κανονισμένες να εντάξω αυτή τη διαδρομή στο Enduro Days… αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία για την οποία θα έχουμε νέα σύντομα!

 

Previous Article

Τα στάδια μιας βόλτας με το ποδήλατο βουνού…

Next Article

Κεραμικά ρουλεμάν στους τροχούς; Απαραίτητα ή όχι;

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Σχόλια