Οίτη! Ταξίδι σε έναν άγνωστο τόπο!

Author: Χωρίς σχόλια Share:
IMG_20160106_113100198

Τα πιο ωραία ταξίδια ξεκινούν με μια θετική απάντηση σε ένα ασαφές ερώτημα.

«Πάμε στο βουνό το Σαββατοκύριακο;»

Η απάντηση μου ήταν «ναι», ό,τι κι αν σήμαινε αυτό!
Προορισμός και λοιπές λεπτομέρειες ήταν σχεδόν άγνωστα. Ωστόσο, γι’ αυτό είναι οι φίλοι, για να μας φροντίζουν, να νοιάζονται και να μας εκπλήσσουν ευχάριστα!
Έφτασα στη Λαμία λίγο κουρασμένος από το ταξίδι. Το αμάξι είχε μέσα ό,τι χρειαζόμουν για παν ενδεχόμενο, πέδιλα του σκι, ποδήλατο δρόμου και φυσικά ποδήλατο βουνού! Sleeping bag, σκεύη μαγειρέματος για το βουνό, σκηνή και οτιδήποτε άλλο χωρούσε! Τι τελικά θα χρησιμοποιούσα δε με ενδιέφερε και πολύ…
Κατέβασα τα πράγματα από το αυτοκίνητο μου και τα φόρτωσα σε ένα άσπρο φορτηγάκι ενός αγνώστου. Ήξερα μόνο ότι τον λένε Γιάννη, κάνει ποδήλατο και μας συνδέει η όρεξη για να ταξιδέψουμε και μια κοινή φίλη, τη Νιόβη, που καθόταν στο διπλανό κάθισμα. Πολύ σύντομα ο πάγος έσπασε μεταξύ μας, μιλήσαμε για ποδήλατα, μονοπάτια και άλλα πολλά. Σε αυτές τις περιπτώσεις βρίσκεις εύκολα το σημείο επαφής!
Αν με ρωτούσε κάποιος που πηγαίναμε δεν ήξερα να απαντήσω, ακολουθούσαμε μικρούς επαρχιακούς δρόμους και ανεβαίναμε το βουνό. Άρα ήμασταν σε καλό δρόμο! Αν με είχαν απαγάγει, αποκλείεται να αναγνώριζα τη διαδρομή!
Περάσαμε ένα χωριό και μπήκαμε σε ένα χωματόδρομο, αριστερά και δεξιά υπήρχαν έλατα, το χώμα μύριζε ωραία, άρα είχαμε ανέβει σε υψόμετρο αρκετά.
Το σπίτι ήταν κρύο, ανάψαμε το μεγάλο τζάκι και πέσαμε για ύπνο, μας περίμενε μια μεγάλη μέρα στην Οίτη!

IMG_20160114_233623
Το πρωί έκανα ένα περίπατο στο χωριό. Ήταν άδειο αλλά καλοδιατηρημένο. Το χειμώνα ζουν λιγότερα από 15 άτομα εκεί, ανάμεσα τους 3 παιδιά. Γυρνώντας στο σπίτι έμαθα πολλές μικρές ιστορίες για το χωριό από το Γιάννη, ενώ ετοιμάζαμε τα ποδήλατα. Για το καφενείον «χαιρέτα μας τον πλάτανο», για τα χρόνια που στο χωριό έμεναν πολλές οικογένειες, για τον εθνικό δρυμό της Οίτης και για αυτό που μας αφορούσε περισσότερο, τα μονοπάτια!
Ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε ακολουθώντας την άσφαλτο προς Καστανιά. Οι χωματόδρομοι είχαν αρκετή λάσπη και τους αποφεύγαμε, ωστόσο ακόμα κι ένας ασφαλτόδρομος δεν είναι κακή επιλογή όταν πρόκειται για ανηφόρα, δεν έχει αυτοκίνητα και έχει ωραία θέα. 700 υψομετρικά μέτρα σε 18 χιλιόμετρα δεν ήταν λίγα αλλά άξιζε αν και τελικά δεν αντισταθήκαμε στους χωματόδρομους!
Φτάσαμε στα 1400 μέτρα και γύρω μας βλέπαμε μόνο βουνά. Η Γκιώνα, τα Βαρδούσια και το Καλλίδρομο είχαν λίγο χιόνι στις κορυφές. Αν και Γενάρης μήνας οι λιακάδες και οι υψηλές θερμοκρασίες δεν μας επέτρεπαν να καταλάβουμε χειμώνα.
Ήμασταν στην τοποθεσία Πάθαινα, στα μονοπάτια του μαραθωνίου της Οίτης, του Hercules Mountain Marathon και είχαμε να διανύσουμε 10 χιλιόμετρα κατηφορικού μονοπατιού μέχρι την επιστροφή μας στο Λυχνό!
Κατεβήκαμε μια ρεματιά με ασαφή γραμμή, μπήκαμε στο ελατοδάσος, από εκεί και κάτω είχαμε εναλλαγές στη βλάστηση, με έλατα και ξέφωτα μέσα στο δάσος. Το χώμα ήταν βρεγμένο, οι ρίζες γλιστρούσαν αλλά το μονοπάτι κρατούσε καλά. Η δουλειά που έχει γίνει από το διοργανωτή του Μαραθωνίου έχει βελτιώσει κατά πολύ το μονοπάτι, με λίγο σκάψιμο σε σημεία γίνεται ιδανικό για Enduro MTB. Ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα του είναι η απουσία πέτρας και η «άπλα» που δίνει τη δυνατότητα να στηθούν εύκολα πολύ ωραία άλματα!
Λίγη ώρα μετά και ενώ πλησιάζαμε την Καστανιά η βλάστηση άλλαζε γινόταν πιο χαμηλή, με πουρνάρια και φτέρες. Λίγο πριν φτάσουμε πάλι στο Λυχνό το μονοπάτι γινόταν πιο τεχνικό, οι βρεγμένες πέτρες που μας έστελναν οπουδήποτε αλλού από εκεί που υπολογίζαμε. Το μονοπάτι τελείωνε έξω από την πόρτα μας αλλά πριν από αυτό υπήρχε ένας γκρεμός που οι φωτογραφίες μπορεί να τον αδικούν ωστόσο το μήκος, η κλίση του και τα βράχια, εμένα τουλάχιστον με έκαναν να πατήσω αρκετά τα φρένα πριν «βουτήξω»!IMG_20160106_090106977
Επιστέψαμε στο σπίτι και ενώ κόντευε να νυχτώσει. Η νύχτα ήταν τόσο ωραία όσο και η μέρα μας. Το πρωί μαζέψαμε τα πράγματα μας και πήραμε το δρόμο της επιστροφής αφού πρώτα αποφασίσαμε τις απαραίτητες στάσεις. Πρώτα σταματήσαμε στη μονή Αγάθωνος όπου βρίσκεται το σκήνωμα του Γέροντα Βησσαρίωνα. Ακόμα κι αν κάποιον δεν τον αφορά το θρησκευτικό κομμάτι αξίζει να το επισκεφτεί. Ακριβώς δίπλα βρίσκεται το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Λυχνού! Ναι καλά διαβάσατε, Μουσείο φυσικής ιστορίας! Το 1985 στην προσπάθεια ανάδειξης των εθνικών δρυμών αποφασίστηκε η δημιουργία 10 μουσείων, όσα και οι δρυμοί. Ένα από αυτά ήταν στην Οίτη. Μοιάζει λίγο απεριποίητο απ’ έξω και πολλοί έχουν ενστάσεις για τα ταριχευμένα ζώα αλλά παρέχει σημαντικές πληροφορίες για τη Γεωλογία, Παλαιοντολογία, Κλιματολογία, Εδαφολογία και Οικολογία της περιοχής του Εθνικού Δρυμού Οίτης.

Στη συνέχεια ανεβήκαμε στο κάστρο της Υπάτης. Που τμήματα του αντέχουν ακόμα από τους Ελληνιστικούς χρόνους. Η οχύρωση ανανεώθηκε από του αυτοκράτορα Ιουστινιανό και πρόσφατα έγιναν έργα που το ανέδειξαν.
Τελευταία στάση μας ήταν στις Θερμοπύλες. Είχαν περάσει τρείς μέρες και ο καλύτερος τρόπος να λήξει κι αυτή η περιπέτεια ήταν ένα χαλαρωτικό μπάνιο στις θερμές πηγές κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό.

IMG_20160104_200429947
Previous Article

Nikon KeyMission, action cam με 4Κ και 360°. (video)

Next Article

Αναζήτηση νέων μονοπατιών. Γιατί ο πραγματικός mountain-ας δεν «χορταίνει» ποτέ!

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Σχόλια