Μετά από τη προπόνηση που έκανα στην Ισπανία και τα καλά αποτελέσματα ήταν σειρά για το Παγκόσμιο. Το Παγκόσμιο κύπελλο είναι ό,τι πιο δύσκολο υπάρχει σε θέμα ανταγωνισμού και πιστών. Εγώ έλαβα συμμετοχή στον πρώτο αγώνα στη Lourdes στη νότια Γαλλία. Έφτασα τη Κυριακή, μετά από ένα πολύωρο ταξίδι με αεροπλάνο και τρένο και κατευθείαν πήγα για ένα απογευματινό περπάτημα στη πίστα του Παγκοσμίου που έβλεπα από από το Red Bull TV, πέρυσι και που τόσο ανυπομονούσα να δω από κοντά.

Ξεκίνησα το περπάτημα από κάτω προς τα επάνω. Πρώτα είδα το γνωστό step down πριν από τον τερματισμό. Με εντυπωσίασε το μέγεθος του, η τεράστια κλίση και το πόσο τεχνικό ήταν από κοντά. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή. Στη συνέχεια είδα τα υπόλοιπα κομμάτια συμπεριλαμβανομένου και του πολύ απότομου πρώτου κομματιού -γνωστού και ως the wall- το οποίο ήταν 50 μέτρα με αριστερή στροφή στο τέλος. Η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν πως θα το κατέβω. Έκατσα περίπου 10 λεπτά στο σημείο ώστε να το συνηθίσει το μάτι μου και σκέφτηκα πως θα το κατέβω χωρίς να πέσω. Τέλος το πρώτο κομμάτι με τα βράχια ήταν επίσης πολύ σκληρό και απότομο με τεράστια σκαλοπάτια από βράχια σε συνδυασμό με ρίζες.

Έκανα κάποιες προπονήσεις σε μία άλλη πίστα που είχαν εκεί, αλλά με τίποτα δεν έμοιαζε με το μονοπάτι του Παγκοσμίου. Άκουσα ότι θα υπήρχαν βροχές από Τετάρτη μέχρι Σάββατο κάτι το οποίο επιβεβαιώθηκε. Το πρωί της Παρασκευής ήταν πρώτη ημέρα προπόνησης. Ξύπνησα 06.30, ετοιμάστηκα είδα πως δεν έβρεχε αλλά ότι είχε μόνο συννεφιά. Νόμισα ότι η διαδρομή θα ήταν σε καλή κατάσταση, μέχρι που είδα ένα ποδήλατο να κατεβαίνει, όπου και κατάλαβα πόση λάσπη είχε η διαδρομή.

Η πρώτη κατάβαση λοιπόν, με λάσπη, ήταν εφιάλτης σε μία πίστα που δεν ήξερα και το ποδήλατο δεν πατούσε πουθενά. Έφτασα στο απότομο κομμάτι και όλοι είχαν σταματήσει και το κοίταζαν. Έκατσα, το είδα λίγο, πήγα πίσω στο ποδήλατο και το προσπάθησα όσο πιο αργά γινόταν και ό,τι ήταν να γίνει θα γινόταν. Το πιο δύσκολο ήταν ότι δεν έβλεπες που πηγαίνεις γιατί ήταν κάθετο.

Ήμουν φοβισμένος και η αδρεναλίνη μου ανέβηκε παράλληλα με τους χτύπους της καρδιάς μου, αλλά τελικά το κατέβηκα πολύ καλά και ελεγχόμενα. Αυτό μου ανέβασε τη ψυχολογία και άρχισα να πηγαίνω λίγο πιο γρήγορα στην τρίτη κατάβαση όπου και ήμουν ικανοποιημένος από την ταχύτητα μου.

Παρόλα αυτά έκανα προπόνηση στο πρωινό γκρουπ και η πίστα ήταν βρεγμένη. Δεν κατάφερα να πιάσω τον ρυθμό που ήθελα, μιας και οι καλοί μπήκαν αργότερα όταν και είχε στεγνώσει η πίστα. Στη συνέχεια είχε περπάτημα ώστε να δω τους καλούς αναβάτες και να πάρω ιδέες για γραμμές.

Το Σάββατο από ότι αποδείχτηκε ήταν η πιο δύσκολη ημέρα για όλους. Η διαδρομή είχε αλλάξει εντελώς καθώς δημιουργήθηκαν βαθιά λούκια και βουναλάκια, ενώ το ποδήλατο είχε τουλάχιστον 10 κιλά λάσπη. Δεν κατάφερα να ολοκληρώσω καμιά κατάβαση χωρίς να βγάλω πόδι, ενώ συνεχώς τίναζα τα πόδια ώστε να φύγει η λάσπη και να καταφέρω να κουμπώσω στα πετάλια. Αποφάσισα να κάνω και μια δεύτερη κατάβαση, όπου και είχα μία τεράστια πτώση στο τελευταίο sted down πριν από τον τερματισμό. Προσγειώθηκα με τον μπροστινό τροχό σε μία τρύπα και έφυγα πάνω από το τιμόνι με αποτέλεσμα να σταματήσω μετά από 50 μέτρα. Ευτυχώς δεν χτύπησα. Είχα κάποιες ενοχλήσεις και πόνους βέβαια όταν ανέπνεα και γενικά πονούσε όλο το σώμα μου.

Μετά από πολλές προσπάθειες, κατάφερα να ξεπλύνω τον εξοπλισμό μου από τις λάσπες και κατευθύνθηκα προς το ξενοδοχείο, σκεπτόμενος αν θα τρέξω ή όχι στην προκριματική φάση. Αποφάσισα να τρέξω τελικά, αλλά είχε ξεκινήσει η βροχή και μετά από μια μικρή καθυστέρηση πήρα εκκίνηση. Στο πρώτο κομμάτι είχα μια μικρή πτώση, σηκώθηκα αλλά λίγο παρακάτω έπεσα ξανά. Μετά από αυτό το σημείο αποφάσισα απλά να κατέβω την διαδρομή βγαίνοντας εκτός πίστας ώστε να μην κόψω κάποιον πιο γρήγορο αναβάτη. Δεν ήταν η μέρα μου και ή ψυχολογία είχε πέσει.

Σε τελική φάση όμως, έκανα τη σωστή επιλογή γιατί είμαι υγιής για κάποια από τα τις επόμενες φάσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Είμαι πιο δυνατός από πριν και έπρεπε να περάσω από αυτό το στάδιο. Τα καλύτερα έρχονται, stay tuned…

The post Champions Blog- Κ. Ανδριώτης: Επιστρέφοντας από το Παγκόσμιο Κύπελλο Downhill στη Lourdes. (+video) appeared first on Sela.

Πίσω στα δικά μου τώρα που μετά από το Redbull Χfighters, που παρακολούθησα μαζί με 10 χιλιάδες άτομα και ήταν ό,τι καλύτερο έχω παρακολουθήσει, ήρθε η ώρα να ταξίδεψω μετά από 8 μήνες. Προορισμός μου η βροχερή Αυστρία, όπου θα τρεξω στο Πανευρωπαϊκό Κύπελλο IXS στο Schladming σε μια πρώην πιστα παγκοσμίου κυπέλλου. Η πίστα εκτός του ότι είναι από τις καλύτερες στον κόσμο, είναι και η αγαπημένη μου. Πολύ γρήγορη και τεχνική, με πολλές βρεγμένες ρίζες. Είναι μια πίστα old school όπως ακριβώς πρέπει να είναι το downhill και απαιτεί απίστευτη φυσική κατασταση και ας μην έχει πετάλι, ειδικά τη μέρα του αγώνα που είσαι κουρασμένος ύστερα από δύο μέρες προπόνηση.
Ελπίζω να πάνε όλα καλά και να φέρω ένα καλύτερο αποτέλεσμα από πέρσι!
Αμέσως μετά ακολουθεί αγώνας στη Βουλγαρία.

Έως τότε keep riding!’

The post Ημερολόγιο Ανδριώτη: RedBull X-Fighters και φύγαμε για Ευρώπη! appeared first on Sela.

Την Κυριακή 100 αναβάτες περίπου από όλη την Ελλάδα μαζεύτηκαν για τον τρίτο αγώνα του Πανελλήνιου Κυπέλλου Downhill. Ο αγώνας έγινε στο Tiger Trail, μια νέα, γρήγορη πίστα, διασκεδαστική αλλά ταυτόχρονα στενή σε κάποια σημεία.

Την Παρασκευή το πρωί έκανα 5 καταβάσεις και προσπάθησα να πάω γρήγορα κάτι που ήταν μάλλον εύκολο, αφού οι συνθήκες ήταν τέλειες. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά, δεν είχα πτώσεις και ένιωθα ήδη έτοιμος. To Σάββατο έκανα 3 καταβάσεις ακόμα για να συνηθίσω περισσότερο τις συνθήκες που άρχισαν να γίνονται πιο στεγνές, αλλά δεν ήθελα να πιεστώ λόγω στενότητας του μονοπατιού και του ραγίσματος στο σκελετό που απέκτησα από την Παρασκευή. Στη συνέχεια κάναμε dirtjump session στα άλματα που βρίσκονταν στο τέλος της πίστας όπου υπήρχε πολύ ευχάριστο κλίμα και περάσαμε πολύ ωραία. Μετά από όλα αυτά έφτασε η Κυριακή, η μέρα του αγώνα.

Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι αλλά πάντα η μέρα του αγώνα είναι δύσκολη. Πρωινό στο ξενοδοχείο και για να πω την αλήθεια νιώθω πως δεν μπορώ να φάω αφού σκέφτομαι τον αγώνα. Ένα κατέβασμα στο τέλος πάντα κρίνει τον νικητή. Στα προκριματικά έκανα μια ήρεμη κατάβαση με χρόνο 2΄57 έχοντας ένα λάθος που μου κόστισε 5  με 6 δευτερόλεπτα, ωστόσο κατάφερα και βγήκα πρώτος. Μετά από αυτό είχα πολύ χρόνο για ξεκούραση, περίπου 2 ώρες, επομένως μπορούσα να κοιμηθώ ώστε να είμαι έτοιμος για τον τελικό. Όλα ήταν έτοιμα, τέλειωσα το ζέσταμα και πήγα στην εκκίνηση. Είχα μια πτώση στο απότομο κομμάτι στην αρχή όπου μπήκα πολύ γρήγορα και έχασα τον έλεγχο. Σηκώθηκα και συνέχισα με στόχο να μαζέψω τον χαμένο χρόνο παρόλα αυτά έπεσα ξανά σε ένα offcamber κομμάτι του Tiger Trail. Η δεύτερη πτώση μου κόστισε περισσότερο χρόνο και ίσως την πρώτη θέση στο βάθρο. Στην ζωή είναι και αυτά. Συνεχίζουμε με επόμενο προορισμό το Πανευρωπαϊκό Κύπελλο στις 15 Ιουνίου!

Φωτογραφίες: Ειρήνη Ιωάννου

The post Κώστας Ανδριώτης- 3ος στο Tiger Trail με δυο πτώσεις!!! appeared first on Sela.