Ξεκινάμε πολύ νωρίς.

Για να ξεκινήσουμε το σπριντ τερματισμού θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν αρκετές παραμέτρους. Κατεύθυνση αέρα, τελευταία στροφή, κλίση του δρόμου, που βρισκόμαστε σε σχέση με τους αντιπάλους. Αφού αξιολογήσουμε όλα αυτά, τότε μόνο είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε το σπριντ. Με ευνοϊκό αέρα μπορούμε να ξεκινήσουμε μέχρι και 350 μέτρα πριν τον τερματισμό, αν όμως ο αέρας είναι αντίθετος, τότε περιμένουμε μέχρι τα τελευταία 50-100 μέτρα και τότε βγαίνουμε από αυτόν που ακολουθούμε και ξεκινάμε το σπριντ!

Βρισκόμαστε πολύ μπροστά, ενώ ο τερματισμός είναι αρκετά μακριά ακόμη.

Αν είμαστε αυτοί που κρατάνε τον ρυθμό από όλο το γκρουπ τότε είναι πραγματικά απίθανο να έχουμε δυνάμεις ώστε να είμαστε ανταγωνιστικοί για το σπριντ τερματισμού. Εδώ υπάρχουν βέβαια και πολλά παιχνίδια τακτικής από τις ομάδες, όπως για παράδειγμα το “τρενάκι” το οποίο πηγαίνει με πάρα πολύ υψηλή ταχύτητα, μη αφήνοντας κάποιον να το προσπεράσει. Επιπλέον κρατώντας αυτόν τον πολύ ψηλό ρυθμό δεν αφήνει πολλά περιθώρια σε κάποιον σπρίντερ ώστε να φύγει μπροστά.

Αλλάζουμε σε πολύ βαριά ταχύτητα πριν καλά-καλά ξεκινήσουμε το σπριντ.

Το να ξεκινήσουμε το σπριντ έχοντας 53-11 (ή κάποια άλλη πάρα πολύ βαριά ταχύτητα) είναι μεγάλο λάθος για δύο κυρίως λόγους. 1) ο ήχος από τις ταχύτητες που αλλάζουν θα προειδοποιήσει και τους υπόλοιπους πως ξεκινάει το σπριντ -χάνουμε το στοιχείο του αιφνιδιασμού και 2) δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε το “ξεπέταγμα” ώστε να μην μας ακολουθήσει κανένας. Αντιθέτως, θα πρέπει στην προπόνηση να δουλέψουμε με ποια ταχύτητα μπορούμε να “φύγουμε” μπροστά, χωρίς όμως να “τελειώσει”. Σίγουρα κατά την διάρκεια του σπριντ θα χρειαστεί να βαρύνουμε κατά μια ή και δυο ταχύτητες ώστε να μπορέσουμε να κρατήσουμε τον επιταχυνόμενο ρυθμό μέχρι τον τερματισμό.

Βρισκόμαστε πολύ πίσω όταν ξεκινάει το σπριντ.

Αν βρισκόμαστε πίσω από την 8η-10η θέση και είμαστε παρατεταγμένοι σε μονή σειρά τότε δεν υπάρχουν πιθανότητες μετά το σπριντ να βρισκόμαστε στην πρώτη 5άδα. Σε αγώνες μπορούμε να “σημαδέψουμε” τα τελευταία 200-300 μέτρα του αγώνα πριν τον τερματισμό με σημάδι κάποια ταμπέλα, ή κάτι που θα μπορούμε να το ξεχωρίσουμε όταν βρισκόμαστε μέσα στον αγώνα, ώστε να γνωρίζουμε που θα πρέπει να “σηκωθούμε” για το σπριντ.

Μπαίνουμε πολύ κλειστά στην τελευταία στροφή πριν το σπριντ…

… και το πιο πιθανό είναι να ακούσουμε μπινελίκια! Το να μπούμε πολύ κλειστά στην τελευταία στροφή προσπαθώντας να περάσουμε πολλά άτομα από την εσωτερική το πιο πιθανό είναι να καταλήξει σε κάποια θεαματική -και πολύ επίπονη- σύγκρουση/πτώση ή απλά να τους κόψουμε όλους και να αρχίσουν τις μπουνιές -και με το δίκιο τους. Λόγω του ότι όλοι θα έρχονται από την εξωτερική μας, το σπριντ θα τελειώσει πριν καλά καλά ξεκινήσει. Καλό είναι, αυτά να μην γίνονται.

The post 5 λάθη που έχουμε κάνει όλοι σε κάποιο σπριντ! appeared first on Sela.

Στο παρακάτω βίντεο υπάρχουν συγκεντρωμένα 10 από τα πιο εντυπωσιακά sprint που έγιναν την χρονιά που μας πέρασε!

The post Τα 10 καλύτερα sprint του 2016! (video) appeared first on Sela.

Sprint.

Πρόκειται για μια σειρά αγώνων μεταξύ δύο αναβατών, των οποίων σκοπός είναι να περάσουν τον αντίπαλό τους και να περάσουν πρώτοι την γραμμή του τερματισμού. Όποιος μαζέψει πρώτος 3 νίκες, είναι και ο τελικός νικητής. Οι κορυφαίοι 16 αναβάτες προάγονται στην φάση νοκ-άουτ όπου γίνεται ένας αγώνας χρονομέτρου 200 μέτρων.

Η τακτική είναι πάρα πολύ σημαντική στο αγώνισμα του sprint όπως και η τεχνική πάνω στο ποδήλατο.

Team Sprint.

Γνωστό παλαιότερα και ως το Ολυμπιακό Sprint. Η κάθε ομάδα αποτελείται από 3 αναβάτες και ο αγώνας ολοκληρώνεται έπειτα από 3 γύρους. Ο πρώτος αναβάτης αναλαμβάνει να αναπτύξει ταχύτητα για του συναθλητές του και θα πρέπει να σταματήσει την προσπάθεια, 15 μέτρα πριν ή μετά την γραμμή του τερματισμού του πρώτου γύρου. Έπειτα αναλαμβάνει ο δεύτερος αναβάτης να διατηρήσει την ταχύτητα και θα πρέπει και αυτός με την σειρά του να αποχωρήσει μετά την ολοκλήρωση του 2ου γύρου. Ο 3ος αναβάτης είναι και αυτός που τερματίζει τον αγώνα. Όποιας ομάδας ο 3ος αναβάτης περάσει πρώτος την γραμμή του τερματισμού, είναι και η νικήτρια ομάδα. Επιτρέπεται μόνο μια λανθασμένη εκκίνηση για κάθε ομάδα, με την 2η λανθασμένη να δίνει την νίκη στην αντίπαλη ομάδα.

Keirin.

Στο συγκεκριμένο αγώνισμα, συμμετέχει και μηχανοκίνητο μέσο με όνομα “Derny” το οποίο θέτει τον ρυθμό για μέχρι 7 αναβάτες -συνήθως συναντάμε 6 αναβάτες στους τελικούς του πρωταθλήματος. To Derny βρίσκεται μπροστά για 1400 μέτρα με ταχύτητες από 30 μέχρι 50 χιλιόμετρα την ώρα, πριν αποχωρήσει και αναλάβουν οι αναβάτες.

Κανείς δεν επιτρέπεται να προσπεράσει το Derny όσο οι αναβάτες προσπαθούν να πάρουν την καλύτερη δυνατή θέση πίσω από το Derny και πριν αυτό αποχωρήσει από την πίστα. Πρόκειται για ένα αγώνισμα πολύ διαδεδομένο στην Ιαπωνία.

Χρονόμετρο (1 χιλιόμετρο για τους άντρες, 500 μέτρα για τις γυναίκες).

Ο πιο απλός και πιο αγνός αγώνας ποδηλασίας πίστας -παρά την επιλογή της UCI να το αφήσει εκτός Ολυμπιακών αγώνων για να συμμετέχει το αγώνισμα του BMX. Το χρονόμετρο συνεχίζεται όμως ως Παγκόσμιο Κύπελλο και ως Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αλλά πλέον οι περισσότεροι αναβάτες επικεντρώνονται στο Keirin και στο Sprint που είναι Ολυμπιακά αθλήματα, με αποτέλεσμα να έχει χάσει την λάμψη του. ΟΙ αναβάτες ξεκινάνε μεμονωμένα και ο πιο γρήγορος αναβάτης στα 1000 μέτρα είναι ο νικητής. (500 μέτρα για τις γυναίκες).

Ατομικό Pursuit.

Οι άντρες ανταγωνίζονται στα 4000 μέτρα και οι γυναίκες στα 3000 μέτρα. Κατά την φάση των προκριματικών κάθε αναβάτης καλύπτει μόνος του την απόσταση καταγράφοντας τον χρόνο του. Οι πιο γρήγοροι προκρίνονται και συμμετέχουν σε νοκ-άουτ αγώνες για τα μετάλλια, ξεκινώντας, από αντίθετες πλευρές της πίστας. Οι δυο πιο γρήγοροι αναβάτες ανταγωνίζονται για το χρυσό, ενώ ο 3ος και 4ος γρήγοροι για το χάλκινο. Αν κάποιος φτάσει τον αντίπαλό του, τότε γίνεται αυτόματα νικητής, αλλιώς νικητής βγαίνει αυτός με τον καλύτερο χρόνο.

Ομαδικό Pursuit.

Στην θεωρία είναι ακριβώς ίδιο με το ατομικό pursuit, αλλά εδώ συμμετέχουν ομάδες 4ων αναβατών, οι οποίοι κάνουν αλλαγές για να διατηρήσουν τον ρυθμό. Για την αλλαγή ο πρώτος αναβάτης βγαίνει στα “ανοικτά” της πίστας και έπειτα μπαίνει πίσω από τους υπόλοιπους. Ο χρόνος της ομάδας μετριέται στον 3ο αναβάτη αυτής ο οποίος θα περάσει την γραμμή του τερματισμού. Το ομαδικό pursuit γυναικών, έκανε το ντεμπούτο του, ως Παγκόσμιο Πρωτάθλημα τον προηγούμενο Μάρτιο.

Αγώνας πόντων.

https://www.youtube.com/watch?v=iy3a9ivesQ0

Πρόκειται για έναν αγώνα με μαζική εκκίνηση των αθλητών. Η προκριματική φάση είναι μεγαλύτερη των 15 χιλιομέτρων, ενώ η τελική φάση βρίσκεται συνήθως μεταξύ 30-40 χιλιομέτρων. Κάθε 10 γύρους πραγματοποιούνται ενδιάμεσα sprint με 5, 3, 2 και 1 πόντο στους 4 πρώτους κάθε sprint. Αν κάποιος αναβάτης “ρίξει” γύρο στους υπόλοιπους, κερδίζει 20 πόντους και φυσικά νικητής στο τέλος είναι αυτός που έχει μαζέψει τους περισσότερους πόντους. Το sprint τερματισμού προσμετράται στους πόντους, μόνο αν υπάρχει ισοπαλία πόντων μεταξύ των αναβατών. Στοιχεία απαραίτητα για τους αναβάτες είναι η ταχύτητα, η αυτοσυγκέντρωση, η αντοχή και η καλή τακτική.

Αγώνας Scratch.

Πρώτη φορά ως Παγκόσμιο Κύπελλο και ως Παγκόσμιο Πρωτάθλημα παρουσιάστηκε το 2002 και ενώ παρόλο που δεν είναι Ολυμπιακό άθλημα είναι ένας συναρπαστικός αγώνας μαζικής εκκίνησης.
Αν κανένας αναβάτης δεν “ρίξει γύρο” στους υπόλοιπους, ο νικητής κρίνεται στο sprint τερματισμού. Η απόσταση για τους άντρες είναι 15 χιλιόμετρα, ενώ για τις γυναίκες 10.

Madison.

Πρόκειται για το πιο περίπλοκο αλλά ταυτόχρονα και το πιο καθηλωτικό αγώνισμα της ποδηλασίας πίστας. Πήρε το όνομα του από το Madison Square Garden της Νέας Υόρκης, όπου και είχε γίνει γνωστό ως αγώνισμα στο κοινό. Ομάδες δύο αναβατών αγωνίζονται για να μαζέψουν πόντους στα ενδιάμεσα sprint τα οποία γίνονται κάθε 20 γύρους. 5, 3, 2 και 1 πόντο παίρνουν οι 4 πρώτοι και μπορούν να “ρίξουν γύρους” κατά τις επιθέσεις τους.

Ένα μέλος της ομάδας συμμετέχει στον αγώνα, ενώ το άλλο μέρος βρίσκεται στην εξωτερική μεριά της πίστας κάνοντας γύρους. Οι αναβάτες αλλάζουν θέσεις για να ξεκουραστούν ή για να μπει στον αγώνα ο πιο δυνατός sprinter, όταν πλησιάζει η στιγμή του sprint.

Για να αλλάξουν θέσεις, οι αναβάτες θα πρέπει να έρθουν σε επαφή, κάτι το οποίο συνήθως συμβαίνει με έναν χαρακτηριστικό τρόπο όπου ο αναβάτης ο οποίος βρίσκεται ήδη μέσα στον αγώνα, πιάνει το χέρι του συναθλητή του και τον “πετάει” μπροστά σαν σφεντόνα ώστε να αναπτύξει ταχύτητα πιο εύκολα.

Νικήτρια είναι όποια ομάδα πραγματοποιήσει τους περισσότερους γύρους, ενώ οι πόντοι μετράνε μόνο σε περίπτωση που δύο ομάδες έχουν ίδιο αριθμό γύρων.

Omnium.

Πρόκειται για ένα αγώνισμα που αποτελείται από 6 μικρότερα. Πρώτη φορά παρουσιάστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 και αποτελείται από ένα χρονόμετρο 250 μέτρων, έναν αγώνα πόντων 40 χιλιομέτρων (25 χιλιόμετρα για τις γυναίκες), 4 χιλιόμετρα pursuit (3 χιλιόμετρα για τις γυναίκες), αγώνα Scratch 15 χιλιομέτρων (10 για τις γυναίκες), χρονόμετρο 1 χιλιομέτρου (500 μέτρα για τις γυναίκες) και αγώνα εξάλειψης (elimination).

Οι αναβάτες παίρνουν πόντους οι οποίοι εξαρτώνται από την θέση τερματισμού τους κατά τους 5 πρώτους γύρους του αγώνα πόντων.

Κατά την διάρκεια του αγώνα πόντων, οι αναβάτες παίρνουν επιπλέον πόντους ή χάνουν πόντους αν “ρίξουν” ή τους “ρίξουν” γύρο. Ως Ολυμπιακό άθλημα παρουσιάστηκε το 2012 στο Λονδίνο.

The post Ποδηλασία πίστας. Πόσα και ποια αγωνίσματα υπάρχουν. appeared first on Sela.