Βέβαια, όπως έχεις κυκλώσει στο ημερολόγιο αγώνες στόχους για τη νέα χρονιά -αν είσαι τέτοιος- αντίστοιχα καλό είναι να σημειώσεις και τους αγώνες που δεν πρέπει με τίποτα να χάσεις στην τηλεόραση! Εκτός κι αν είσαι από τους τυχερούς που θα ταξιδέψουν φέτος για να δουν από κοντά τους αθλητές-ινδάλματα της ποδηλασίας δρόμου.

Ας δούμε μαζί 6 σημαντικούς αγώνες που δεν πρέπει με τίποτα να χάσετε!

Strade Bianche 9 Mαρτίου

Επικός ο αγώνας στους χαλικόδρομους της Τοσκάνης, περιλαμβάνει γνωστά ονόματα από τις τοπ ομάδες μέχρι cyclocrossers και ανερχόμενα αστέρια. Από τους μονοήμερους που δεν χάνεται (και μεταξύ μας δεν είναι και μακριά για να τον δεις από κοντά).

Μιλάνο-Σαν Ρέμο 23 Μαρτίου

Ο πιο μεγάλος μονοήμερος αγώνας της σεζόν (300 χλμ) μοιάζει βαρετός για τη μεγαλύτερη διάρκειά του μια και κρίνεται στο τέλος του. Ένας αγώνας που θέλει τα πάντα, να είσαι ανηφορίστας, δυνατός στην κατάβαση και στα σπρίντ! Μοιάζει η περιγραφή να ταιριάζει με τον Peter Sagan, ωστόσο ο Σλοβάκος ακόμα δεν τα έχει καταφέρει. Εμείς που είμαστε fans του ελπίζουμε να το κάνει φέτος.

Παρίσι-Ρουμπέ 14 Απριλίου

Έχει ονομαστεί ‘Η κόλαση του βορρά’ και ‘Η βασίλισσα των Κλασικών’. Στα 255 χλμ που εκτυλίσσεται το δράμα του Paris-Roubaix όλα μπορούν να συμβούν, ειδικά αν ο καιρός αγριέψει. Ο Βέλγος Wout van Aert συγκαταλέγεται στα φετινά φαβορί.

Γύρος Ιταλίας 11 Μαϊου-2 Ιουνίου

Ανάλογα τις προτιμήσεις του καθένα, αλλά ο Γύρος Ιταλίας είναι σίγουρα το αγαπημένο Tour αρκετών. Μπορεί ο Γύρος Γαλλίας να έχει τη δόξα ωστόσο οι Ιταλοί  με τις δύσκολες ανηφόρες στις Ιταλικές οροσειρές, τα τρία time trial sessions και το πάντα δυνατό φινάλε πάντα κάνουν έναν αξιομνημόνευτο αγώνα.

Γύρος Γαλλίας 6-28 Ιουλίου

Τελευταία φορά φέτος που θα δούμε Team Sky σε Tour de France, οπότε όπως καταλαβαίνετε οι Βρετανοί θα θέλουν να φύγουν με ψηλά το κεφάλι.  Φέτος, ίσως να είναι και η τελευταία φορά που θα δούμε το ‘όλοι για έναν και ένας για όλους’ της ομάδας και να δούμε ευθύ ανταγωνισμό από τα 2 ονόματα της ομάδας τον Chris Froome και τον Geraint Thomas.

Παγκόσμιο Πρωτάθλημα δρόμου UCI 22-29 Σεπτεμβρίου

Στη Μεγάλη Βρετανία και συγκεκριμένα στο Yorkshire πηγαίνει φέτος το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Δρόμου, σε μια διαδρομή όπου πριν 5 χρόνια είχε διεξαχθεί και ετάπ του Γύρου Γαλλίας. Μοιάζει καλό το σενάριο για τον Sagan να πάρει το 4ο πρωτάθλημα σε 5 χρόνια, εκτός κι αν άλλοι αθλητές όπως ο Nibali που ακόμα δεν τα έχει καταφέρει να πάρει τη βαριά φανέλα βρει μεγαλύτερο κίνητρο.

The post 6 ποδηλατικοί αγώνες που δεν πρέπει να χάσεις το 2019! appeared first on Sela.

Διαβάστε παρακάτω 7 λόγους για τους οποίους πρέπει να παρακολουθήσετε το Vuelta a España.

No Froome, No Thomas!

Αν βαρεθήκατε να βλέπετε παντού μπροστά σας τον Chris Froome και τον Geraint Thomas της Team Sky, τότε είστε τυχεροί. Κανείς από τους δύο δεν θα συμμετέχει φέτος στον αγώνα! Αυτό ανοίγει το δρόμο για πολλούς αθλητές που θέλουν να τελειώσουν τη σεζόν τους με μία νίκη. Βέβαια, η Sky δεν σκοπεύει να μείνει πίσω, στέλνοντας τους ταλαντούχους David de la Cruz, Tao Geoghegan Hart και Michal Kwiatkowski.

Πολλές μα πάρα πολλές ανηφόρες!

Οι διοργανωτές του Vuelta a España φαίνεται να αγαπούν τις ανηφόρες περισσότερο από κάθε ποδηλάτη, περιλαμβάνοντας μεγάλες ανηφόρες στο τελείωμα από 8 Stages. Το Stage 15 τελειώνει στο Lagos de Covadonga, με μία μεγαλειώδη ανηφόρα, ενώ το Stage 17 ολοκληρώνεται στο Monte Oiz με super- απότομη ανηφόρα.

Οι Κολομβιανοί

Με τόσες ανηφόρες, δεν είναι περίεργο που οι Κολομβιανοί τα πάνε καλά στον αγώνα. Ο Lucho Herrera, κέρδισε το 1987 τον αγώνα, αποτελώντας την πρώτη νίκη του έθνους σε Grand Tour. Το 2016, ο Nairo Quintana που κέρδισε τον αγώνα αλλά τερμάτισε 10^ος στην τελική κατάταξη του Tour de France τον προηγούμενο μήνα, ηγείται της λίστας των Κολομβιανών συμμετεχόντων αυτή τη χρονιά.

Δεύτερες ευκαιρίες

Το Vuelta a España προσφέρει μια δεύτερη ευκαιρία για τους αναβάτες που θέλουν να τελειώσουν τη σεζόν με μια νίκη. Οι Richie Porte, Vincenzo Nibali και Rigoberto Uran απέτυχαν φέτος στο Tour de France και επιδιώκουν να επιστρέψουν με μία νίκη στο Vuelta. Ο Simon Yates κέρδισε τρία Stages στο περσινό Giro d’Italia και φορούσε το ροζ jersey για μεγάλο μέρος του αγώνα , πριν πέσει στη συνολική κατάταξη, τρεις ημέρες πριν το τέλος. Ο Ιταλός Fabio Aru, που κέρδισε το Vuelta το 2015 και ήλπιζε να κερδίσει το Giro φέτος, δεν κατάφερε καν να τερματίσει.

Peter Sagan

Ο Sagan δεν έχει αγωνιστεί στο Vuelta από το 2015. Ο Σλοβάκος αναβάτης, βρίσκεται ακόμη σε θεραπεία από ένα ατύχημα στο Tour de France, αλλά ο Sagan είναι ο Sagan…Και νιώθει υποχρεωμένος να συμμετάσχει στην τελευταία του μάλλον κούρσα με τη φανέλα του παγκόσμιου πρωταθλητή.

Οι Sepp και Rusty

Από τη Βορειοαμερικανική σκοπιά, το φετινό Tour de France ήταν απογοητευτικό. Το Vuelta φαίνεται πολύ πιο ελπιδοφόρο, με δύο ταλαντούχους Βορειοαμερικανούς να προετοιμάζονται σκληρά. Πρώτα υπάρχει ο Αμερικανός Sepp Kuss, που κάνει το ντεμπούτο του σε Grand Tour, αλλά έρχεται ως νικητής σε 3 stages του Tour of Utah. Έπειτα υπάρχει ο Καναδός Mike “Rusty” Woods, ένας πρώην δρομέας παγκόσμιας κλάσης που έκανε μια επιτυχή μετάβαση στην ποδηλασία. Ο Woods τελείωσε έβδομος στο περσινό Vuelta.

Τα παράδοξα

Κάτι περίεργο συμβαίνει σχεδόν πάντα στο Vuelta. Είτε πρόκειται για τον Andy Schleck και τον Stuart O’Grady που αποκλείστηκαν επειδή πάρταραν υπερβολικά το 2010, είτε για τον Vincenzo Nibali που κρατήθηκε από το αυτοκίνητο της ομάδας του το 2015 με αποτέλεσμα να αποκλειστεί ή η ομάδα Sunweb που έστειλε πέρσι τον  Warren Barguil σπίτι του για παραβίαση κανόνων, το Vuelta μας θυμίζει πάντα ότι οι επαγγελματίες ποδηλάτες είναι και αυτοί άνθρωποι.

The post 7 λόγοι για να παρακολουθήσεις το Vuelta a España! appeared first on Sela.

Για παράδειγμα, οι 2000 συμμετοχές για το Dirty Kanza εξαντλήθηκαν σε λιγότερο από 60″, ενώ σε άλλους αγώνες όπως το Leadville θα πρέπει να “προκριθείς” βάση των συμμετοχών και των αποτελεσμάτων σε μικρότερους αγώνες. Παρακάτω θα δούμε 5 από τους διασημότερους ποδηλατικούς αγώνες/events των οποίων οι συμμετοχές εξαντλούνται στο “άψε-σβήσε”!

BC Bike Race

Γνωστός επίσης και ως “Η απόλυτη εμπειρία singletrack” αγώνας είναι ένας από τους πιο γνωστούς cross-country αγώνες παγκοσμίως. Οι συμμετέχοντες διασχίζουν μερικά από τα καλύτερα μονοπάτια της δυτικής British Columbia. Από το Vancouver Island μέχρι την Sunshine Coast, το Squamish και το Whistler ο εβδομαδιαίος αυτός αγώνας κινείται κυρίως σε singletrack διαδρομές. Οι συμμετοχές ξεκινούν όταν τελειώσει ο αγώνας και συνήθως οι 600 θέσεις εξαντλούνται μέσα σε δύο ημέρες το πολύ.

Levi’s Gran Fondo

Κάποτε τα Gran Fondo πραγματοποιούνταν κυρίως σε Ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ιταλία και η Γαλλία, όπου χιλιάδες ερασιτέχνες αναβάτες “επιτίθονταν” σε πολλές διάσημες διαδρομές. Όταν συνέβη για πρώτη φορά το Levi Grand Fondo στην Καλιφόρνια το 2009 άλλαξαν πλέον τα “κόζια”. Περίπου 7500 είχαν φτάσει οι συμμετοχές, πριν οι διοργανωτές τις μειώσουν στις 5000 για να μπορέσουν να διαχειριστούν την ποσότητα του κόσμου. Η διαδρομή βρίσκεται σε ανηφοροκατηφόρες γύρω από την Santa Rosa -συμπεριλαμβανομένου του διάσημου King Ridge Road. Οι συμμετοχές συνήθως για τις μεγαλύτερες διαδρομές κλείνουν με το τέλος του χειμώνα, ενώ οι μικρότερες διαδρομές Medio και Piccolo πιάνουν μέσα καλοκαιριού μέχρι να εξαντληθούν. Η ημέρα διεξαγωγής είναι η 30η του Σεπτέμβρη!

Dirty Kanza

Χωρίς να διαφωνεί κανείς, πρόκειται για τον πιο διάσημο αγώνα της Βορείου Αμερικής. Πρόκειται για έναν αγώνα -πραγματική δοκιμασία- καθώς είναι μια διαδρομή 200 μιλίων (322 χιλιομέτρων) κατά μήκος του Κάνσας και τις ανηφοροκατηφόρες του Flint Hills. Για φέτος οι 2000 συμμετοχές εξαντλήθηκαν σε λιγότερο από ένα λεπτό με τους διοργανωτές να υπόσχονται ένα διαφορετικό σύστημα συμμετοχής για το 2018.

Seattle-to-Portland

Με 10.000 διαθέσιμες θέσεις, οι πιθανότητες να βρεθείτε στον αγώνα είναι αρκετά υψηλές. Το αξιοσημείωτο πάντως είναι πως οι συμμετοχές εξαντλούνται συνήθως πριν την τελευταία ημέρα των δηλώσεων -μια εβδομάδα πριν από τον αγώνα. Πρόκειται για έναν αγώνα ποδηλασίας δρόμου 200+ μιλίων (322+ χιλιόμετρα) και είναι ένας από τους μεγαλύτερους πολυήμερους αγώνες. Η διαδρομή ενώνει τις δύο πόλεις μέσω μιας πολύ γραφικής διαδρομής, με κοιλάδες, δάση, καλλιεργήσιμα εδάφη και είναι ευρέως γνωστός ως αγώνας καθώς πραγματοποιείται εδώ και 38 χρόνια! Τα χρήματα που μαζεύονται από τις συμμετοχές διατίθενται σε διάφορα προγράμματα ποδηλασίας και πρωτοβουλίες στην πολιτεία της Ουάσινγκτον.

Leadville Trail 100 MTB

Όποιος θέλει να εξασφαλίσει μια από τις 1700 θέσεις στον πιο διάσημο ημερήσιο αγώνα ποδηλασίας βουνού, είτε θα συμμετέχει στην λοταρία του αγώνα και θα ανάψει λαμπάδες μήπως επιλεγεί ή θα συμμετέχει σε έναν από τους 5 προκριματικούς αγώνες που γίνονται, όπου οι νικητές εξασφαλίζουν αυτόματα μια θέση στον μεγάλο αγώνα. Στα προκριματικά επίσης γίνονται λοταρίες για συμμετοχές με πολύ περισσότερες πιθανότητες. Γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη ζήτηση; Γιατί είναι ένας αγώνας ποδηλασίας βουνού σε βατούς χωματόδρομους και double tracks μεταξύ των Rocky Mountains (σχεδόν όλος ο αγώνας πραγματοποιείται σε υψόμετρο μεγαλύτερο των 3000 μέτρων) και επειδή είναι ένας από τους παλαιότερους αγώνες ποδηλασίας βουνού μετρώντας ήδη 23 χρόνια!

Αν είχατε την δυνατότητα σε ποιον αγώνα θα συμμετείχατε; Εγώ στον BC Bike Race!

The post 5 ποδηλατικά events που ξεπουλάνε τις συμμετοχές στο “άψε-σβήσε”! appeared first on Sela.

Φανταστείτε το Wimbledon χωρίς τις γυναικείες συμμετοχές, ή στα αθλήματα στίβου να ανταγωνίζονται μόνο άντρες. Θα ήμασταν ακόμη στον μεσαίωνα. Ακόμη και η πυγμαχία μεταξύ γυναικών έχει γίνει ολυμπιακό άθλημα, παρ’όλα αυτά όμως δεν υπάρχει αντίστοιχη διοργάνωση για γυναίκες αναβάτριες όπως το Tour de France -κατά κύριο λόγο αλλά και άλλα Grand Tour. Υπήρξε μόνο το La Grande Boucle Féminine το οποίο και τελείωσε σχεδόν μέσα σε μία νύχτα, με το 2009 να είναι “κοροϊδία” με 66 συμμετοχές σε έναν “Tour” που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Η προσπάθεια όμως, ενός Grand Tour όπως το Tour de France, για τις γυναίκες, στις ίδιες διαδρομές όπως των αντρών, γίνεται με το Le Tour Entier, μια εκστρατεία που ηγείται η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Marianne Vos και η Emma Pooley που είχε κερδίσει το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνο. Απαιτούν μια διοργάνωση παρόμοια με το Tour de France, αλλά μόνο για γυναίκες. Αν και η εκστρατεία τους είχε μαζέψει 95,000 υπογραφές το 2014 δεν υπήρξε επιτυχής κατάληξη σε εκείνη την φάση, αλλά είναι πεπεισμένες ότι θα τα καταφέρουν.

Στην ανάλυσή τους, ένα γυναικείο Grand Tour σε παράλληλες ημερομηνίες με το Tour de France, θα είναι ένα μεγάλο βήμα προς την εξάλειψη της χρεοκοπίας των λίγων αγώνων και της ελλιπούς κάλυψης από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως και των ελάχιστων εσόδων από σπόνσορες, που όλα μαζί κρατάνε την γυναικεία ποδηλασία τόσο πίσω.

Από φιλοσοφικής άποψης, έχουν μια ανοικτή και κλειστή υπόθεση ταυτόχρονα. Οι πρακτικότητες όμως ενδέχεται να είναι δύσκολες να διευθετηθούν. Το πρώτο και μεγαλύτερο εμπόδιο είναι η συμπεριφορά των νομοθετών της ποδηλασίας. Πριν λίγα χρόνια η UCI ανακάλεσε τον κανόνα, ο οποίος έλεγε ότι οι περισσότερες αθλήτριες ποδηλασίας σε μια ομάδα θα έπρεπε να είναι κάτω των 28 ετών, αλλά παρέμειναν άλλοι περίεργοι κανόνες, με έναν από αυτούς να περιορίζει τους αγώνες των γυναικών σε 8 ημέρες και τις επιμέρους διαδρομές να έχουν μέγιστη απόσταση τα 130 χιλιόμετρα. Δεδομένου ότι η μια υποστηρίκτρια του Le Tour Entier, η Chrissie Wellington, ολοκληρώνει τον αγώνα Ironman (3,8 χιλιόμετρα κολύμπι, 180 χιλιόμετρα ποδήλατο και μαραθώνιο τρέξιμο) σε λιγότερο από 8 ώρες, οι κανόνες της UCI φαίνονται τρελοί.

Κάπου εδώ έρχονται και ηχούν διάφορα γεγονότα που έχουν να κάνουν γενικότερα με τον αθλητισμό. Δεν ήταν παρά το 1988 όπου και έγινε ο πρώτος αγώνας στίβου γυναικών 10,000 μέτρων καθώς για πολλά χρόνια θεωρούνταν επικίνδυνο για τις γυναίκες να τρέχουν μεγάλες αποστάσεις. Τώρα γνωρίζουμε πλέον όμως, ότι όλα αυτά είναι ανοησίες. Θα πρέπει πολύ σύντομα να εξαφανιστεί και ο ίδιος φόβος πως οι γυναίκες δεν είναι ικανές να ποδηλατήσουν ίδιες αποστάσεις με τους άντρες. Ένα άλλο σοβαρό θέμα είναι η νοοτροπία της ποδηλασίας προς τις γυναίκες. Με αναφορές μετά το τέλος του Tour de France το 1984 -το πρώτο και μοναδικό Tour de France που συμμετείχαν γυναίκες- πως οι αρχικές αξιές του Tour ήταν όχι μόνο για να γιορτάσουν την αρρενωπότητας, αλλά την υπερ-αρρενωπότητα, αυτό προκαλεί καχυποψία στις γυναικείες συμμετοχές. Ποδηλατικός μεσαίωνας, όσον αφορά την γυναικεία ποδηλασία δρόμου και τις μεγάλες διοργανώσεις. Ένας Αμερικάνος ιστορικός επισημαίνει: “γιατροί αναρωτήθηκαν αν το πετάλι οδηγούσε τις γυναίκες στον αυνανισμό και θα μπορούσε να τις οδηγήσει να ψάχνουν σεξουαλική ευχαρίστηση στα ποδήλατά τους, παρά στο νυφικό κρεβάτι”.

Ακόμη και κατά την διάρκεια του Tour το 1984, όπου οι γυναίκες συμμετείχαν μόνο για 80 χιλιόμετρα στις ίδιες διαδρομές με τους άντρες, η εμφάνισή τους ίσα που σχολιάστηκε. Η νικήτρια Marianne Martin είπε μετά το τέλος του Tour: “Ήμουν στην απαγορευμένη περιοχή και μιλούσα με κάποιον από έναν σταθμό ειδήσεων. Με ρώτησε τι δουλειά είχα σε αυτόν τον χώρο και του είπα. Με έκπληξη απάντησε πως δεν ήξερε ότι υπάρχει και γυναικεία οργάνωση. Αυτή ήταν και η τελευταία ημέρα“.

Υπάρχουν όμως και πρακτικές δυσκολίες για να γίνει ένα παράλληλο Tour γυναικών, μαζί με των αντρών, αν αναλογιστεί κανείς τα μεγέθη των ομάδων, των μέσων ενημέρωσης και των διοργανωτών που εμπλέκονται. Επίσης παραμένουν οι οικονομικές ανησυχίες, με την έλλειψη χορηγιών και ενδιαφέροντος να είναι οι βασικές. Μια ανανεωμένη πρόταση για να υπάρξει επιτυχία με την γυναικεία διοργάνωση θα ήταν να περνάνε οι γυναίκες 1-2 ώρες τις ίδιες διαδρομές πριν από τους άντρες καθώς θα ήταν πολύ θεαματικό.

Και εμείς σαν κοινό όμως ευθυνόμαστε για την πορεία αυτή της γυναικείας ποδηλασίας όσον αφορά τα Grand Tour. Πόσοι από εμάς, συνέχισαν να παρακολουθούν την Lizzie Armitstead, μετά από το συναρπαστικό ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες το 2012; Ή να μάθουν τι κάνει η Laura Trott μετά τους Ολυμπιακούς; Αν δεν νοιαζόμαστε εμείς, γιατί να νοιαστούν οι σπόνσορες; Ή η UCI; Αν και το ότι τo γυναικείο Tour of Britain to 2014 είχε ίση προβολή με αυτό των αντρών, είναι πολύ ενθαρρυντικό. Τώρα το μόνο που μένει, είναι να αποκτήσει και παρόμοιο κοινό σε ποσότητα. Αν γίνει και αυτό, θα μπορούμε να μιλήσουμε για τον κατ’ εξοχήν γυναικείο αγώνα του ημερολογίου!

Εντωμεταξύ, η οργάνωση Le Tour Entier συνεχίζει τον αγώνα με ενθαρρυντικές συζητήσεις σε βάθος με μια σειρά οργανώσεων. Σε αυτό βοηθάει και ο καινούριος πρόεδρος της UCI, Brian Cookson, ο οποίος υποσχέθηκε για την δημιουργία επιτροπής ώστε να βοηθηθεί η ανάπτυξη των ελίτ αγώνων για τις γυναίκες.

The post Ποδηλατικός μεσαίωνας για τα γυναικεία Grand Tour. appeared first on Sela.