Elisa Longo-Borghini

Η πρώτη της σεζόν στην Wiggle-Honda δεν θα μπορούσε να ήταν καλύτερη, καθώς κυριάρχησε παντού (πολυήμερους αγώνες και ημερήσιους). Η νίκη της στο Tour of Flanders εκτόξευσε την πορεία της στο Παγκόσμιο Κύπελλο, με μια δεύτερη θέση στο Armitstead στο Philly Classic. Η συνοχή και η συνέπειά της στο Παγκόσμιο Κύπελλο καθ όλη την διάρκεια της σεζόν την έφερε στην 4η θέση στην γενική κατάταξη. Στους πολυήμερους αγώνες, τερμάτισε 8η στο Giro Femminile, ενώ κέρδισε τον τίτλο στο Route de France, κερδίζοντας και δύο διαδρομές. Η εντυπωσιακή της σεζόν, ολοκληρώθηκε με μια τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, πίσω από τις Armitstead, Anna van der Breggen και Megan Guarnier.

Katarzyna Niewiadoma

Ακόμη μία αθλήτριας της Rabo-Liv, η Niewiadoma κέρδισε στην κατάταξη των νέων του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2015 και διακρίθηκε σε διαδρομές πολυήμερων αγώνων. Πρώτη γενικής στο uskal Emakumeen Bira, ενώ ακολούθησαν πέμπτες θέσεις στο Giro Femminile και στο Belgium Tour. Με την 7η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, έδειξε πως ανήκει στην ελίτ των αθλητριών, ενώ με τις συμβουλές από τις Vos and Ferrand-Prevot (συναθλήτριες) το μέλλον της είναι ακόμη πιο λαμπρό.

Hannah Barnes

Η εξέλιξη της Barnes στο χώρο της ποδηλασίας ωφελήθηκε καθώς βρισκόταν, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας της Βρετανίας, στην Αμερική περιτριγυρισμένη από την ολοένα και ακμάζουσα ποδηλατική γυναικεία σκηνή. Ξεκίνησε την σεζόν της -και για τα δύο έτη που είναι στην UnitedHealtcare- κερδίζοντας την πρώτη διαδρομή του Tour de San Luis το 2014, αλλά μια πτώση στην δεύτερη διαδρομή της χάλασε τα σχέδια. Φέτος, κέρδισε και τις δύο διαδρομές και τερμάτισε τον αγώνα ως η καλύτερη νεαρή αναβάτρια. Στον επόμενο αγώνα της, στο Tour of the Gila, κέρδισε ακόμη μία διαδρομή τον Μάιο, ενώ κέρδισε και στην κατάταξη νέων στο γυναικείο Tour of California, χάρη σε μια 3η θέση στην 3η διαδρομή. Συνέχισε νικηφόρα, δείχνοντας την εξαιρετική της φόρμα, τον Ιούνιο στην Αγγλία για το Aviva Women’s Tour, κερδίζοντας στην τελευταία διαδρομή και τερματίζοντας 5η στην τελική κατάταξη. Μετά από αυτό τον αγώνα, κέρδισε για 3η φορά την φανέλα της καλύτερης νέας αναβάτριας.

Amalie Dideriksen

Την Amalie την πρωτοείδαμε το 2013, όταν και κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων. Πριν από αυτό είχε κερδίσει το Εθνικό Πρωτάθλημα της Δανίας όταν ήταν μόλις 18 ετών. Στην συνέχεια υπέγραψε στην Boel-Dolmans και το 2015 ρίχτηκε κατευθείαν στα βαθιά στο Tour of Qatar στα τέλη του Φλεβάρη. Η ομάδα της δέχτηκε και το αίτημα της να τρέξει στην πίστα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2016 και κατευθείαν στάλθηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πίστας στο Παρίσι, μετά το Qatar. Εκεί τερμάτισε 12η στο omnium, αλλά έδειξε πολύ δυνατά στοιχεία στο scratch race, όπου τερμάτισε 2η και στο elimination race, όπου τερμάτισε 5η. Διατηρώντας την φανέλα της Πρωταθλήτριας Δανίας για το 2015 ήταν η αρχή για ένα επιτυχημένο κλείσιμο της χρονιάς καθώς πήρε την 2η θέση στην γενική κατάταξη στο Belgium Tour μπροστά από αρκετά μεγαλύτερα ονόματα στον χώρο της ποδηλασίας γυναικών.

Pauline Ferrand-Prevot

Το να πει κάποιος για την Pauline ότι έχει “προοπτικές” ακούγεται περίεργο, καθώς είναι ήδη Παγκόσμια Πρωταθλήτρια σε τρία διαφορετικά αθλήματα της ποδηλασίας ενώ είναι ακόμη 23ων ετών! Είναι η μόνη αθλήτρια ποδηλασίας (συμπεριλαμβανομένων και των αντρών) που έχει κερδίσει το Παγκόσμιο στον δρόμο, στο cross-country αλλά και το Παγκόσμιο της ορεινής ποδηλασίας ταυτόχρονα! Βρισκόμενη στην ομάδα Rabo-Liv είχε μια πολύ καλή χρονιά, κερδίζοντας το Εθνικό Πρωτάθλημα της Γαλλίας, μια διαδρομή του Giro d’Italia Feminile και αρκετούς τερματισμούς στο top-ten, αλλά η χρονιά, ωχριά μπροστά τις επιτυχίες της περσινής. Τον Σεπτέμβριο βρέθηκε κοντά στο να υπερασπιστεί τον τίτλου της Παγκόσμιας Πρωταθλήριας στην ποδηλασία δρόμου, αλλά δεν κατάφερε να περάσει την Lizzie Armitstead.

Αυτή είναι η λίστα με τις καλύτερες αθλήτριες για το 2015 που είναι σε ηλικία μικρότερες των 25 χρόνων. Πιστεύετε, ότι μπορείτε να τις περάσετε;

Δείτε και τις πιο σέξυ αθλήτριες της ποδηλασίας.

The post Οι 10 καλύτερες αθλήτριες κάτω των 25 ετών! (Μέρος Β) appeared first on Sela.

Χωρίς σειρά ας τις θαυμάσουμε και ας τις ευχηθούμε να έχουν μια πορεία μόνο επιτυχίες!

Jolanda Neff

Η Ελβετίδα Jolanda Neff μπορεί να έχει συμμετάσχει μόνο 4 φορές σε αγώνες ποδηλασίας δρόμου την σεζόν που πέρασε, αλλά ήταν εντυπωσιακή. Καθώς έχει συνηθίσει να κερδίζει στο χώμα -3 νίκες στο Παγκόσμιο Κύπελλο ΜΤΒ, 2 φορές δεύτερη και μία φορά τέταρτη- κέρδισε επίσης και στην κατηγορία elite women σε ποδηλατικό αγώνα δρόμου στην Ελβετία με διαφορά 2 λεπτά από την δεύτερη. Μετά από 3 μήνες, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, τερματίζει 9η αποδεικνύοντας ότι έχει ένα λαμπρό μέλλον μπροστά της και στην ποδηλασία δρόμου.

Amy Pieters

Στην ομάδα της Wiggle-Honda θα βρίσκεται για την επόμενη σεζόν η Amy Pieters. Με 22 τερματισμούς στο top-ten για πολυήμερους αγώνες και ακόμη 14 top-ten τερματισμούς σε ημερήσιους αγώνες είναι κάτι εντυπωσιακό. Αυτό που ήταν πιο εντυπωσιακό όμως ήταν οι 7 συνεχόμενοι top-ten τερματισμοί τον Μάρτιο που βρέθηκε σε καλή φόρμα, συμπεριλαμβανομένου και μιας 5η θέσης στο Ghent-Wevelgem. Μπορεί την φετινή σεζόν να κέρδισε μόνο έναν αγώνα -τον πρόλογο στο La Route De France- αλλά οι ικανότητές της είναι αδιαμφισβήτητες.

Elena Cecchini

Είναι σίγουρα μια από τις πολυάσχολες γυναίκες αθλήτριες για το 2015, με συνολικά 66 αγωνιστικές ημέρες από Ιανουάριο μέχρι Σεπτέμβριο. Δεν χαράμισε αρκετές από αυτές τις αγωνιστικές ημέρες, ξεκινώντας με 2η θέση στο Barnes στο San Luis. Συμμετείχε στα classics τον Απρίλιο, τερματίζοντας 5η στο Tour of Flanders στο γκρουπ πίσω από την νικήτρια Elisa Longo-Borghini. Με το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ιταλίας και 3 top-five τερματισμούς στο Giro Femminile, ενώ η 4η θέση στο Tour of Belgium σίγουρα ικανοποίησε με το παραπάνω στους σπόνσορες Lotto-Soudal.

Sabrina Stultiens

Ξεκίνησε την σεζόν της στην Rabo-Liv, αλλά τον Μάρτιο πήγε στην Liv-Plantur ελπίζοντας να συνεχίσει την εξέλιξή της στην Ολλανδική ομάδα. Μπορεί να μην ενθουσίασε την νέα της ομάδα, αλλά έδειξε πολλά στοιχεία, όπως η πολύ δυνατή επίδοση στο Auensteiner- Radsporttage και στο Aviva Women’s Tour όπου κατατάχτηκε 5η στα βουνά.

Floortje Mackaij

Η επίδοσή της τον Μάρτιο στο Ghent-Wevelgem θα μείνει στην ιστορία ως μία από τις καλύτερες ανεξαρτήτως φύλλου, εξαιτίας των γελοίων συνθηκών κατά την διάρκεια του αγώνα. Αντιμέτωπη με θυελλώδης ανέμους, που έριξαν άντρες από τα ποδήλατά τους, η 19η Mackaij κατάφερε να πάρει τον τίλτο. Βρισκόμενη στην ομάδα Liv-Plantur αδιαφόρησε για το νεαρό της ηλικίας της, κερδίζοντας διαδρομές στο GP Elsy Jacobs και στο Belgium Tour όπως επίσης και μια 5η θέση στο Giro Femminile.

συνεχίζεται στο 2ο μέρος.

The post Οι 10 καλύτερες αθλήτριες κάτω των 25 ετών! ‘(Μέρος Α) appeared first on Sela.

Φανταστείτε το Wimbledon χωρίς τις γυναικείες συμμετοχές, ή στα αθλήματα στίβου να ανταγωνίζονται μόνο άντρες. Θα ήμασταν ακόμη στον μεσαίωνα. Ακόμη και η πυγμαχία μεταξύ γυναικών έχει γίνει ολυμπιακό άθλημα, παρ’όλα αυτά όμως δεν υπάρχει αντίστοιχη διοργάνωση για γυναίκες αναβάτριες όπως το Tour de France -κατά κύριο λόγο αλλά και άλλα Grand Tour. Υπήρξε μόνο το La Grande Boucle Féminine το οποίο και τελείωσε σχεδόν μέσα σε μία νύχτα, με το 2009 να είναι “κοροϊδία” με 66 συμμετοχές σε έναν “Tour” που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Η προσπάθεια όμως, ενός Grand Tour όπως το Tour de France, για τις γυναίκες, στις ίδιες διαδρομές όπως των αντρών, γίνεται με το Le Tour Entier, μια εκστρατεία που ηγείται η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Marianne Vos και η Emma Pooley που είχε κερδίσει το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνο. Απαιτούν μια διοργάνωση παρόμοια με το Tour de France, αλλά μόνο για γυναίκες. Αν και η εκστρατεία τους είχε μαζέψει 95,000 υπογραφές το 2014 δεν υπήρξε επιτυχής κατάληξη σε εκείνη την φάση, αλλά είναι πεπεισμένες ότι θα τα καταφέρουν.

Στην ανάλυσή τους, ένα γυναικείο Grand Tour σε παράλληλες ημερομηνίες με το Tour de France, θα είναι ένα μεγάλο βήμα προς την εξάλειψη της χρεοκοπίας των λίγων αγώνων και της ελλιπούς κάλυψης από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως και των ελάχιστων εσόδων από σπόνσορες, που όλα μαζί κρατάνε την γυναικεία ποδηλασία τόσο πίσω.

Από φιλοσοφικής άποψης, έχουν μια ανοικτή και κλειστή υπόθεση ταυτόχρονα. Οι πρακτικότητες όμως ενδέχεται να είναι δύσκολες να διευθετηθούν. Το πρώτο και μεγαλύτερο εμπόδιο είναι η συμπεριφορά των νομοθετών της ποδηλασίας. Πριν λίγα χρόνια η UCI ανακάλεσε τον κανόνα, ο οποίος έλεγε ότι οι περισσότερες αθλήτριες ποδηλασίας σε μια ομάδα θα έπρεπε να είναι κάτω των 28 ετών, αλλά παρέμειναν άλλοι περίεργοι κανόνες, με έναν από αυτούς να περιορίζει τους αγώνες των γυναικών σε 8 ημέρες και τις επιμέρους διαδρομές να έχουν μέγιστη απόσταση τα 130 χιλιόμετρα. Δεδομένου ότι η μια υποστηρίκτρια του Le Tour Entier, η Chrissie Wellington, ολοκληρώνει τον αγώνα Ironman (3,8 χιλιόμετρα κολύμπι, 180 χιλιόμετρα ποδήλατο και μαραθώνιο τρέξιμο) σε λιγότερο από 8 ώρες, οι κανόνες της UCI φαίνονται τρελοί.

Κάπου εδώ έρχονται και ηχούν διάφορα γεγονότα που έχουν να κάνουν γενικότερα με τον αθλητισμό. Δεν ήταν παρά το 1988 όπου και έγινε ο πρώτος αγώνας στίβου γυναικών 10,000 μέτρων καθώς για πολλά χρόνια θεωρούνταν επικίνδυνο για τις γυναίκες να τρέχουν μεγάλες αποστάσεις. Τώρα γνωρίζουμε πλέον όμως, ότι όλα αυτά είναι ανοησίες. Θα πρέπει πολύ σύντομα να εξαφανιστεί και ο ίδιος φόβος πως οι γυναίκες δεν είναι ικανές να ποδηλατήσουν ίδιες αποστάσεις με τους άντρες. Ένα άλλο σοβαρό θέμα είναι η νοοτροπία της ποδηλασίας προς τις γυναίκες. Με αναφορές μετά το τέλος του Tour de France το 1984 -το πρώτο και μοναδικό Tour de France που συμμετείχαν γυναίκες- πως οι αρχικές αξιές του Tour ήταν όχι μόνο για να γιορτάσουν την αρρενωπότητας, αλλά την υπερ-αρρενωπότητα, αυτό προκαλεί καχυποψία στις γυναικείες συμμετοχές. Ποδηλατικός μεσαίωνας, όσον αφορά την γυναικεία ποδηλασία δρόμου και τις μεγάλες διοργανώσεις. Ένας Αμερικάνος ιστορικός επισημαίνει: “γιατροί αναρωτήθηκαν αν το πετάλι οδηγούσε τις γυναίκες στον αυνανισμό και θα μπορούσε να τις οδηγήσει να ψάχνουν σεξουαλική ευχαρίστηση στα ποδήλατά τους, παρά στο νυφικό κρεβάτι”.

Ακόμη και κατά την διάρκεια του Tour το 1984, όπου οι γυναίκες συμμετείχαν μόνο για 80 χιλιόμετρα στις ίδιες διαδρομές με τους άντρες, η εμφάνισή τους ίσα που σχολιάστηκε. Η νικήτρια Marianne Martin είπε μετά το τέλος του Tour: “Ήμουν στην απαγορευμένη περιοχή και μιλούσα με κάποιον από έναν σταθμό ειδήσεων. Με ρώτησε τι δουλειά είχα σε αυτόν τον χώρο και του είπα. Με έκπληξη απάντησε πως δεν ήξερε ότι υπάρχει και γυναικεία οργάνωση. Αυτή ήταν και η τελευταία ημέρα“.

Υπάρχουν όμως και πρακτικές δυσκολίες για να γίνει ένα παράλληλο Tour γυναικών, μαζί με των αντρών, αν αναλογιστεί κανείς τα μεγέθη των ομάδων, των μέσων ενημέρωσης και των διοργανωτών που εμπλέκονται. Επίσης παραμένουν οι οικονομικές ανησυχίες, με την έλλειψη χορηγιών και ενδιαφέροντος να είναι οι βασικές. Μια ανανεωμένη πρόταση για να υπάρξει επιτυχία με την γυναικεία διοργάνωση θα ήταν να περνάνε οι γυναίκες 1-2 ώρες τις ίδιες διαδρομές πριν από τους άντρες καθώς θα ήταν πολύ θεαματικό.

Και εμείς σαν κοινό όμως ευθυνόμαστε για την πορεία αυτή της γυναικείας ποδηλασίας όσον αφορά τα Grand Tour. Πόσοι από εμάς, συνέχισαν να παρακολουθούν την Lizzie Armitstead, μετά από το συναρπαστικό ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες το 2012; Ή να μάθουν τι κάνει η Laura Trott μετά τους Ολυμπιακούς; Αν δεν νοιαζόμαστε εμείς, γιατί να νοιαστούν οι σπόνσορες; Ή η UCI; Αν και το ότι τo γυναικείο Tour of Britain to 2014 είχε ίση προβολή με αυτό των αντρών, είναι πολύ ενθαρρυντικό. Τώρα το μόνο που μένει, είναι να αποκτήσει και παρόμοιο κοινό σε ποσότητα. Αν γίνει και αυτό, θα μπορούμε να μιλήσουμε για τον κατ’ εξοχήν γυναικείο αγώνα του ημερολογίου!

Εντωμεταξύ, η οργάνωση Le Tour Entier συνεχίζει τον αγώνα με ενθαρρυντικές συζητήσεις σε βάθος με μια σειρά οργανώσεων. Σε αυτό βοηθάει και ο καινούριος πρόεδρος της UCI, Brian Cookson, ο οποίος υποσχέθηκε για την δημιουργία επιτροπής ώστε να βοηθηθεί η ανάπτυξη των ελίτ αγώνων για τις γυναίκες.

The post Ποδηλατικός μεσαίωνας για τα γυναικεία Grand Tour. appeared first on Sela.