Η αμερικάνικη εταιρία, λοιπόν, μπαίνει σε νέα χωράφια παρουσιάζοντας μια νέα σειρά γραμμή από κράνη που ονομάζεται ARO, με τρία μοντέλα: το ARO3 ($180), το aero κράνος ARO5 ($250) και το εστιασμένο στις ανάγκες του τριαθλητή ARO7 ($500, με δύο ζελατίνες).

Το ARO3 έχει βαθιές ‘τρύπες’ για την ταχύτητα ροής του αέρα, ενώ το ARO5 έχει λιγότερους εμπρός αεραγωγούς, αλλά έχει σχεδιαστεί για να μειώνει την οπισθέλκουσα, ενώ εξακολουθεί να είναι αρκετά δροσερό για χρήση σε ζεστές μέρες. Όλα τα κράνη χρησιμοποιούν την τεχνολογία MIPS και κλείστρο προσαρμογής Boa. Το σύστημα Boa ρυθμίζει την τοποθέτηση σε ακτίνα 360 μοιρών, αντί να σφίγγει το κεφάλι από το μπροστινό μέρος του κράνους.

Και τα δύο κράνη θα είναι διαθέσιμα σε small, medium και large και σε ποικιλία χρωμάτων.

ARO7

Eκείνο που μας τρέλανε πάντως ήταν ARO7, που προορίζεται για τρίαθλο και time trials! Γιατί; Mα γιατί οι ζελατίνες εφαρμόζουν μαγνητικά πάνω του!

Εσάς πως σας φαίνονται;

The post Η Oakley παρουσίασε το πρώτο της road κράνος! appeared first on Sela.

Σαν την αισιοδοξία δεν έχει και έτσι εμείς αποφασίσαμε φέτος να πάμε ταμείο με τις προβλέψεις μας και ας λένε οι κακές γλώσσες ότι μόνο ο κουβάς μας αρμόζει!

Ιανουάριος

Ένας νεκρός αγωνιστικά αλλά και εν γένει ποδηλατικά μήνας, ο οποίος είναι πολύ ενδιαφέρων αν ζεις στη Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία, τη Νότια Αφρική ή έστω την Κρήτη. Μια σειρά από αγγελίες μεταχειρισμένων ποδηλάτων και αξεσουάρ στα ποδηλατικά sites περιμένουν ένα up από τους κατόχους τους μπας και εμφανιστούν στα μάτια υποψήφιων αγοραστών που φυσικά δεν τους δίνουν καμιά σημασία αφού α) κάνει κρύο, ποιος ψωνίζει τώρα; και β) φάγαμε όλα τα λεφτά σε ποτά μέσα στις γιορτές, ποιος ψωνίζει τώρα;  Στα ποδηλατικά καταστήματα καταφέρνουν, ενώ δεν υπάρχουν μύγες όχι μόνο να βρίσκουν αλλά να τις βαράνε κιόλας! Ιανουάριος γαρ…

Φεβρουάριος

Ένας ποδηλάτης αχνοφάνηκε να βγαίνει από την κουβέρτα την Κυριακή το πρωί μέχρι που το μετάνιωσε και ξαναξάπλωσε. Όποιος φυσικά δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία και θέλει να τον θεωρούν hardcore εννοείται πως ανεβάζει αβέρτα φωτό στο Facebook από όλα τα παγωμένα hot spots (sic) της βόλτας του, ώστε να επιβεβαιωθεί πως είναι badass που γουστάρει στα αλήθεια το κρύο και την κακουχία. Είναι μάλιστα τόσο…’κακός’ που κάνει βόλτες και στα ‘παράνομα’, (βλ. Χορτιάτης)! Οι gravity riders από την άλλη έχοντας θάψει τα ποδήλατα στο 3ο υπόγειο της αποθήκης ασχολούνται με το να γυαλίζουν τα σανίδια του snowboard και να κοζάρουν γκομενάκια στα χιονοδρομικά εν μέσω ανηλεών selfies φυσικά. Φεβρουάριος γαρ…

Μάρτιος

Ο παλουκοκαύτης είναι ο κατάλληλος μήνας να κάψεις το παλούκι σου και να πάρεις reverb. Μαζί με αυτό αρχίζεις να κάνεις και ποδηλατικά ψώνια και να ονειρεύεσαι ότι η σεζόν σου μπορεί να γίνει ονειρική, αν όντως συμπιέσεις το προπονητικό πλάνο που έπρεπε να έχει 4 μηνη διάρκεια στις επόμενες 10 μέρες πριν τον πρώτο αγώνα της σεζόν. Φυσικά, αυτό είναι πρόβλημα κυρίως για τους άλλους! Για σένα είναι παράσημο να χάσεις επειδή οι άλλοι κάνουν κρυφές (what?) προπονήσεις, ενώ εσύ έχεις να κάνεις ποδήλατο εδώ και κάτι…χρόνια και παρ’όλα αυτά είσαι ανταγωνιστικός! Αν από την άλλη κοιμηθεί ο Θεός και νικήσεις σε κανένα αγώνα, είναι ολοφάνερο ότι είσαι ο Peter Sagan της Ελλάδας, αφού τους πηδάς όλους και χωρίς προσπάθεια, άμα λάχει (η επιλογή του Sagan δεν είναι τυχαία, συνδυάζει αρμονικά δρόμο και βουνό, όπως δένει το ξύλο με την πέτρα, τώρα που είπαμε ξύλο, προβλέπεται να φάμε πολύ ξύλο στο ποδήλατο την άνοιξη, Μάρτιος γαρ…

Απρίλιος

Ο/η σύντροφός σου μπορεί να έχει κυκλώσει το Πάσχα στο ημερολόγιο για να πάτε εκδρομή επιτέλους αλλά εσύ από τύψεις και απροπονησιά επιλέγεις να πάτε κάπου λιγότερο εξωτικά από την Κέρκυρα ώστε να κάνεις και λίγο προπόνηση! Επιλέγεις μια λίμνη Πλαστήρα αν κάνεις κούρσα, έναν Κίσαβο αν κάνεις MTB και φυσικά ως ανταμοιβή παίρνεις ισόβια μουρμούρα, γκρίνια και κατάρες για όλη τη θεσσαλική γη, που δεν θα παύουν να σε ακολουθούν ούτε μετά την αποδήμηση εις Κύριο (ας πρόσεχες). Μπορεί εντωμεταξύ να διανύουμε μόλις τον 4ο μήνα του έτους αλλά εσύ σε αγαστή συνεργασία με άπληστους φίλους, αδηφάγα media και παρανοϊκές εταιρίες αρχίζεις την συζήτηση για τα μοντέλα του 2018! Η όρεξη ανοίγει και κάνεις τις πρώτες ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ βόλτες στον ποδηλατά της γειτονιάς που στο τσακ δεν αυτοκτόνησε ασχολούμενος όλο τον χειμώνα με τα φουιτ (λάστιχα) που παθαιναν τα 10χρονα όλο τον χειμώνα και έπρεπε να επιδιορθώνει. (τουλάχιστον αυτά έκαναν ποδήλατο). Απρίλιος γαρ…

Μάιος

Καλά είναι προφανές μετά από τόσα χλμ μέσα στη χρονιά (βλέπεις εκεί αριστερά, είναι κάτι πέτρες που γελάνε!) πως δεν σε καλύπτει το bike σου και πρέπει να πάρεις καινούριο. Το καταλαβαίνεις αυτό τον Μάη! Οι εταιρίες φυσικά ανακάλυψαν πως η βέλτιστη περίπτωση για σένα τον mtb-er είναι οι 30-ηδες τροχοί κι εσύ το σκέφτεσαι (νέα διάσταση, hooray!). Για σένα που είσαι roadie αποφάσισαν πως ένα νέο cap σε συνδυασμό με ηλεκτρονικά φρένα θα σε κάνουν πιο αεροδυναμικό και πιο γρήγορο! Κι εσύ το σκέφτεσαι…(νέο καπελάκι, hooray)  Στο πλαίσιο των ατελείωτων εξόδων που έχεις ήδη κάνει στο μυαλό σου βλέπεις την χρεωκοπία σου να σου χτυπά την πόρτα και τελικά αποφασίζεις πως ίσως όλα αυτά να είναι και υπερβολή, οπότε αποφασίζεις να κάνεις απλά το Strava premium, όχι για κάποιο προφανή λόγο αλλά γιατί το κάνουν όλοι οι άλλοι. Μάιος γαρ…

Ιούνιος

Οι Γύροι έχουν ξεκινήσει, τα απογεύματα είσαι κολλημένος στο Eurosport και φυσικά η απορία στο πρόσωπό σου που κανείς άλλος πλην των κολλητών δεν σε καταλαβαίνει σε ό,τι βλέπεις σχηματίζεται για άλλη μια χρονιά. Εννοείται πως με το που βλέπεις τους Pro τρέχεις στο market για να πάρεις ξυραφάκια μπας και πάρεις λίγο γάμπα, μόνο που οι υπολογισμοί σου είναι αισιόδοξοι. Ξυραφάκια παίρνει όποιος ξυρίζεται τακτικά, όποιος τα έχει αφήσει τζίβα από τον Σεπτέμβρη θέλει χλοοκοπτικό. Στο ποδηλατάδικο πλέον δεν σου δίνουν ιδιαίτερη σημασία, αφού με τζαμπατζήδες που δίνουν τα λεφτά τους στο Strava δεν ασχολούνται τον πιο καλό μήνα που δουλεύουν όλη τη χρονιά, ενώ και η δικιά σου βλέποντας την metrosexual πια ξυρισμένη ομορφιά σου και τις χυλόπιτες που της ρίχνεις τα Σαββατόβραδα γιατί την Κυριακή έχεις προπόνηση, είναι έτοιμη να σου την κάνει. Την πείθεις πως αν πάτε διακοπές στις Άλπεις τον Αύγουστο θα ξανανιώσετε τον ερωτά σας, αφού μαεστρικά δεν της έχεις πει πως θα πάρετε και παρέα μαζί (το bike φυσικά). Γυπαετός δεν είσαι αλλά στην πονηριά πρώτος. Ιούνιος γαρ…

Συνέχεια στο 2ο μέρος!

The post Καζαμίας 2017-Πάμε ταμείο με προβλέψεις που δεν χάνονται! (μέρος Ά) appeared first on Sela.

1) Le Mauna Kea, Hawaii

Συχνά περιγράφεται και ως η πιο σκληρή ανάβαση του κόσμου. Η ανάβαση της Le Mauna Kea ξεκινάει από το επίπεδο της θάλασσας στο Hilo και σταδιακά μετά από 68,6 δύσκολα χιλιόμετρα, έρχεται ο τερματισμός της στα 4191 μέτρα. Η ανάβαση μέχρι το κέντρο επισκεπτών είναι εφικτή, αλλά από εκεί μέχρι την κορυφή είναι καθαρά βασανιστήριο.

2) Berbenno – Caldenno

Διασχίζοντας τις Άλπεις μέσω του Abruzzo της Ιταλίας, η ανάβαση των 15 χιλιομέτρων από το Berbenno στο Caldenno με θετικά υψομετρικά 2015 μέτρα είναι αυτή που κάνει τα πόδια να καίγονται. Ξεκινάει από τα 390 μέτρα και η διαδρομή σταδιακά γίνεται ολοένα και πιο απότομη μέχρι το τελευταίο χιλιόμετρο όπου ξεκινάει η πραγματική μάχη με την ανηφόρα!

3) Tong La Pass, Tibet

Ξεκινώντας από το Kodari του Nepal και συνεχίζεται για 100 χιλιόμετρα μέσα στα Ιμαλάια, το Tong La Pass, είναι μια από τις μεγαλύτερες ανηφορικές διαδρομές για ποδήλατο που υπάρχουν στον κόσμο. Ξεκινάει από τα 1510 μέτρα υψόμετρο και βαθμιαία φτάνει τα 5130 στο ψηλότερο σημείο του. Η διάσχιση από το Nepal στο Thibet θα μαγέψει και θα αγαλιάσει και τον τον πιο κουρασμένο λόγω της εκπληκτικής πανοραμικής θέας που προσφέρει.

4) Casma, Peru

Η Casma – Huaraz πρόκειται για την πιο δύσκολη διαδρομή ανάβασης του Περού. Το μονοπάτι ξεκινάει μόλις από τα 85 μέτρα υψόμετρο από το Casma, Ancash και μετά από 113 χιλιόμετρα φτάνει στο υψόμετρο των 4140 μέτρων.

5) Col du Jandri, France

Η φημισμένη αυτή ανάβαση, ξεκινάει από το Les Clapiers και έχει θετική υψομετρική διαφορά 2458 μέτρα σε μόλις 27 χιλιόμετρα απόστασης. Η προσπάθεια για την κατάκτηση της κορυφής αξίζει μόνο και μόνο για την ανταμοιβή από την απίθανη θέα από τον παγετώνα Mont de Lans.

6) Pico Aguila, Venezuela

Η ανάβαση, Cordillera de los Andes, βρίσκεται περιτριγυρισμένη από την όμορφη περιοχή του Αμαζονίου στην Βενεζουέλα, και είναι μια διαρκής ανάβαση 66 χιλιομέτρων. Ξεκινάει από την Valera στα 503 μέτρα υψόμετρο και η επική διαδρομή τελειώνει στο εντυπωσιακό ύψος των 3963 μέτρων. Η θέα καθ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής κόβει την ανάσα!

7) Pico de Veleta, Spain

Μια βόλτα μέσα από την Sierra Nevada για τους πιο σοβαρά ασχολούμενους με το ΜΤΒ, η Pico de Veleta είναι μια ανάβαση 40 χιλιομέτρων που ξεκινάει από τον υψηλότερο δρόμο της Ευρώπης. Από τα 700 μέτρα ο δρόμος γρήγορα ανεβαίνει και συνεχίζει για την υπόλοιπη διαδρομή, με την κλίση ποτέ να μην πέφτει κάτω του 6% μετά από μια, μάλλον ειρωνική, μικρή κατάβαση αρκετά νωρίς της διαδρομής. Το δεύτερο μισό, είναι από πολύ μαλακό χώμα, πράγμα που την κάνει ακόμη πιο απαιτητική.

8) Rila, Bulgaria

Στην γειτονική μας Βουλγαρία, στον ορεινό όγκο της Rila, είναι η ανάβαση που είναι χαρακτηρισμένη ως 20η πιο δύσκολη στον κόσμο. Ξεκινάει από το Pazardzhik σε υψόμετρο 800 μέτρων και μόλις μετά από 14,5 χιλιόμετρα θα ανανταμειφθείτε με την απίστευτη θέα των λιμνών και των γύρω βουνών από τα 2500 μέτρα στο υψηλότερο σημείο Pastra.

9) Hardknott Pass, UK

Μια από τις πιο σκληρές αναβάσεις της Αγγλίας είναι το Hardknott Pass στο Erksdale, Cumbria. Με ανάβαση 300 μέτρων σε μόλις 2,25 χιλιόμετρα, μέσα από πέταλα και απότομες στροφές σίγουρα δεν είναι εύκολη παρά το μικρό της μήκος. Η ανάβαση ξεκινάει από την προειδοποιητική πινακίδα στο Jubilee Bridge και χρειάζεστε περίπου 15 λεπτά για να φτάσετε στην κορυφή.

10) The Alto de L’Angliru, Spain

Γνωστή επίσης και σαν La Gamonal, η The Alto de L’Angliru βρίσκεται στην Asturias στην βόρεια Ισπανία και είναι μια σχετικά σύντομη αλλά εξαιρετικά απότομη ανάβαση. Είναι πολύ γνωστή λόγω των επαγγελματιών που πάνε για προετοιμασία, ξεκινάει από τα 322 μέτρα και ανεβαίνει στα 1248 σε μόλις 13,5 χιλιόμετρα. Στο πιο απότομο σημείο της, η κλίση είναι 23,6% με την μέση κλίση κατά την διάρκεια της διαδρομής να είναι οριακά κάτω από το 10% (9,9%).

Σε ποια είστε έτοιμοι να δοκιμάσετε τις δυνάμεις σας;

The post 10 από τις πιο σκληρές αναβάσεις του κόσμου! appeared first on Sela.

Όμως, η ποδηλασία βουνού έχει πολλά πλεονεκτήματα που θα βοηθήσουν πραγματικά κάποιον ο οποίος ασχολείται μόνο με τον δρόμο.

Παρακάτω ακολουθούν 5 βασικοί λόγοι για τους οποίους θα πρέπει να δοκιμάσετε την ποδηλασία βουνού.

1) Αποκτήστε πιο ομαλό πεταλάρισμα.

Μελέτες έχουν δείξει ότι οι βουνίσιοι έχουν πιο ομαλό πεταλάρισμα, επειδή δεν έχουν πάντα πρόσφυση για να δίνουν το 100% σε κάθε πεταλιά. Οι πιο κυκλικές, ίσες και σταθερές πεταλιές είναι σύνηθες φαινόμενο συζητήσεων ανάμεσα στους ποδηλάτες δρόμου, οπότε αν θέλεις να βελτιωθείς στον τομέα αυτό, δεν έχεις παρά να δοκιμάσεις την ποδηλασία βουνού.
Αν ακόμη δεν πείσθηκες, τότε ρίξε μια ματιά και ΕΔΩ για να δεις ποιοι από τους κορυφαίους του δρόμου είχαν ξεκινήσει από το ΜΤΒ.

2) Βελτίωσε τις δεξιότητές σου.

Η ποδηλασία βουνού χρειάζεται κάποιες συγκεκριμένες τεχνικές, μερικές από τις οποίες θα είναι πολύ χρήσιμες και στον δρόμο.
Η ικανότητα να κάνετε bunny hop πάνω από ένα φρεάτιο ή ένα σαμαράκι στον δρόμο, πολύ πιθανό να σας γλιτώσει από μια ακτινολόγηση και μερικές φορές και από νέους τροχούς.
Οι κίνδυνοι στην άκρη του μονοπατιού, οι ικανότητες καλύτερου στριψίματος και η αυξημένη δύναμη του κορμού, σε συνδυασμό με την αυξημένη αντίληψη και εγρήγορση όλα βοηθάνε σε μια δύσκολη στιγμή στον δρόμο.

3) Κάνετε πιο εντατικές προπονήσεις.

Αν αναλύσετε την ένταση της ποδηλασίας βουνού -Cross country- θα παρατηρήσετε ότι η παραγόμενη δύναμη είναι είτε η μέγιστη είτε η ελάχιστη. Αυτό είναι παρόμοιο με τις διαλειμματικές προπονήσεις και σύντομα θα δείτε τα κέρδη για το σώμα σας όταν θα βάλετε όλη την δύναμή σας στον δρόμο.
Σε αντίθετη με το προπονητήριο ή το ποδήλατο δρόμου, όταν δεν κάνετε πετάλι στο βουνό, γυμνάζετε τον κορμό σας γιατί πρέπει να κινείστε ώστε να απορροφάτε ανωμαλίες, για να στρίβετε και πάει λέγοντας. Αυτό με την σειρά του ανεβάζει την απόδοσή σας και στον δρόμο!

4) Θα σας αρέσει η τεχνολογία.

Αν σας αρέσει η τεχνολογία των ποδηλάτων δρόμου, τότε θα χαθείτε μέσα στην τεχνολογία που υπάρχει για τα ποδήλατα βουνού. Υπάρχουν τόσα πολλά τεχνολογικά επιτεύγματα που δεν πρόκειται να βαρεθείτε. Είτε είναι οι διαφωνίες για το μέγεθος των τροχών, είτε για τις διαδρομές των αναρτήσεων, είτε για ποια τεχνολογία dropper post είναι καλύτερη, σίγουρα έχετε πολλά να διαβάσετε.

5) Είναι διασκεδαστικό.

Η ποδηλασία δρόμου μπορεί να είναι συναρπαστική, ειδικά αν είστε με ένα μεγάλο γκρουπ αναβατών και υπάρχουν “κόντρες” μεταξύ σας, είτε όταν κάνετε sprint προς τον τερματισμό, είτε είστε σε αγώνα είτε όχι. Οι υγροί δρόμοι, όμως, και οι σκούροι ουρανοί είναι μονότονοι, οπότε βγάλτε το κολάν, φορέστε το φαρδύ short και βγείτε στο βουνό για να γευτείτε την αδρεναλίνη. Φύγετε μακριά από τη κίνηση και την φασαρία. Το πιο πολυσύχνατο μονοπάτι σίγουρα είναι πολύ πιο ήσυχο από τον πιο ερημικό δρόμο. Ταυτόχρονα θα έχετε απίστευτη θέα και μυρωδιές από την φύση, παρά από τα καυσαέρια.
Φοβάστε μήπως πέσετε; Είναι πολύ πιθανό, αλλά το σίγουρο είναι ότι ο πόνος είναι πολύ λιγότερος από ότι αν πέφτατε στην άσφαλτο.

Αφήστε μέσα το κουρσάκι, πάρτε το ΜΤΒ και βγείτε στο βουνό να γεμίσετε ανοιξιάτικες εικόνες και μυρωδιές μακριά από τα αυτοκίνητα και την φασαρία της πόλης.

The post 5 λόγοι που οι κουρσάδες πρέπει να δοκιμάσουν το MTB! appeared first on Sela.