Βροχερό πρωινό, μουντή ατμόσφαιρα αλλά ακόμη το μυαλό ταξιδεύει στο μαγευτικό Πήλιο και το 3ο Enduro MTB Days.

Το Σ/Κ που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε το 3ο και τελευταίο Enduro MTB Days στο Πήλιο με δύο κατηγορίες αναβατών. Η μια ήταν η #specific κατηγορία και η άλλη η #fun. H διαφορά τους; Οι μεν είχαν χρονόμετρο και number plate, οι δε απλά ήταν εκεί για να διασκεδάσουν. Εγώ επέλεξα να συμμετέχω στην #specific έτσι για να δω σε τι κατάσταση είμαι. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή τους.

Παρασκευή απόγευμα, ξεκινάμε από την βροχερή Θεσσαλονίκη προς το Πήλιο, λίγο προβληματισμένοι και απογοητευμένοι θα πω, καθώς ο καιρός δεν έδειχνε το καλύτερο του πρόσωπο. Συνεχόμενη -πολύ δυνατή- βροχή μέχρι και που φτάσαμε στον Αγ. Γεώργιο του Πηλίου όπου και μείναμε σε ένα εκπληκτικό σπίτι μέσα στα πετρόχτιστα καλντερίμια του χωριού.

Σάββατο πρωί, εγερτήριο από πολύ νωρίς καθώς έπρεπε να γίνει ο κλασικός έλεγχος των ποδηλάτων ώστε να πάμε να δούμε την διαδρομή της Κυριακής. Προς μεγάλη μας έκπληξη, η βροχή είχε σταματήσει και το έδαφος έδειχνε να έχει τραβήξει το μεγαλύτερο μέρος από τα νερά. Έτοιμα τα ποδήλατα, έτοιμοι και εμείς και κατευθυνθήκαμε προς τα Καλά Νερά, τον χώρο όπου ήταν η “βάση” των εκδηλώσεων. Φτάνοντας εκεί είδαμε πολλές γνώριμες φάτσες, χαμογελαστές και όλοι με μια ευθυμία που μόνο σε τέτοιου είδους event συναντάμε -παρόλο που υπήρχε και η #specific κατηγορία με το άγχος του χρονόμετρου.

Πέρασμα από την γραμματεία για το νούμερο και την αναμνηστική τσάντα με τα αυτοκόλλητα, το σάντουις, τα gel και μετά στην αναμονή για να ξεκινήσει το uplift προς τα Χιονοδρομικό κέντρο στα Χάνια, στα 1400 μέτρα υψόμετρο.

Το uplift των ποδηλάτων έγινε με ένα συρόμενο φορτηγό -και 2-3 μικρότερα φορτηγάκια- όπου τα ποδήλατα τοποθετούνταν με πολύ προσοχή και χοντρά χαρτόνια ανάμεσα τους στα σημεία όπου μπορούσε να υπάρξει κάποιο πρόβλημα. Παρ’όλα αυτά μερικά ποδήλατα δεν την γλίτωσαν και έφυγαν με χοντρές γρατζουνιές. Σε γενικές γραμμές, όμως, το uplift για τα ποδήλατα ήταν από τα καλύτερα που έχω δει.

Το uplift για τους αναβάτες έγινε με τουριστικά λεωφορεία, καθώς η διάρκεια της μετάβασης προς το χιονοδρομικό ήταν κοντά στα 90′ ! Με μια μικρή καθυστέρηση ξεκίνησαν τα λεωφορεία -η καθυστέρηση οφείλεται κυρίως στην προσεκτική τοποθέτηση των ποδηλάτων στο φορτηγό- και μετά από μια πολύ ευχάριστη και όμορφη διαδρομή φτάσαμε επιτέλους στα Χάνια. Η θέα ήταν κάτι το εκπληκτικό καθώς από την μια μεριά έβλεπες τον Παγασητικό κόλπο, ενώ από την άλλη μεριά αγνάντευες το Αιγαίο.

H ανάβαση!

Ξεκινήσαμε σιγά σιγά να σπρώχνουμε τα ποδήλατα προς το χιονοδρομικό και τις πίστες του σκι, διασχίζοντας σχεδόν κάθετα μια από τις πίστες μέχρι να εμφανιστεί η αρχή του μεταβατικού μονοπατιού. Το χώμα ελαφρώς υγρό, ο ήλιος να καίει και η διάθεση -αλλά και η αγωνία- στα ύψη. Σιγά σιγά οι παρέες έμπαιναν στο μεταβατικό μονοπάτι το οποίο ήταν εξ’ολοκλήρου κρυμμένο μέσα στα πανύψηλα δέντρα. Μαύρο μαλακό χώμα, loam όπως το λένε τα Αμερικανάκια, ήπιες κλίσεις ανοικτές γρήγορες στροφές, το παιχνίδι είχε ξεκινήσει! Πριν πάρουμε όμως καλά καλά φόρα, εμφανίστηκε μπροστά ένας αρκετά απαιτητικός ανήφορος που χρειάστηκε ποδαρόδρομο. Δεν πτοούμαστε καθώς η ομορφιά από το μέρος είναι μοναδική και ανυπομονούσαμε να συνεχίσουμε να δούμε τι άλλο μας κρύβει το Enduro MTB Days που με τόσο κόπο οργάνωσε ο Αλέξανδρος Πετρούτσος. Μικρά κομμάτια ανηφόρας “χαλούσαν” την ροή του μονοπατιού αλλά όχι την διάθεση μας. Μετά από λίγη ώρα βγήκαμε σε ένα μεγάλο ξέφωτο όπου υπήρχε ένα αναμνηστικό μνημείο για τους πεσόντες πιλότους των δύο F-16 το 2004.

Από εκεί και πέρα, το μονοπάτι γινόταν πιο κατηφορικό, πιο διασκεδαστικό και πολύ πιο γρήγορο. Μετά από λίγο βγήκαμε σε έναν δασικό δρόμο, όπου και λίγο παρακάτω μας περίμενε το τελευταίο κομμάτι του σπρωξίματος -και το πιο δύσκολο- καθώς έπρεπε να πεζοπορήσουμε δίπλα σε γκρεμό για αρκετά μέτρα. Αρκετοί από τους 150 συμμετέχοντες “φοβήθηκαν”, άλλο ξενέρωσαν καθώς ήμασταν ήδη περίπου 90 λεπτά μέσα στο δάσος και ακόμη δεν είχαμε δει την διαδρομή του Enduro MTB Days. Αυτό κυρίως έγινε διότι ήταν πολύ μεγάλος ο όγκος των ανθρώπων για ένα τόσο στενό μονοπάτι και η στάση ενός για μερικές ανάσες ήταν αιτία καθυστέρησης για πολλούς.

Μετά από 20 λεπτά περίπου σπρώξιμο φτάσαμε στον τελευταίο δασικό πριν μπούμε στο μονοπάτι της διαδρομής. Το πάνω κομμάτι γνωστό από τις προηγούμενες χρονιές, χωρίς ιδιαίτερες αλλαγές, η γνωστή ειδική “Goodbye” η οποία είναι πολύ γρήγορη με αρκετή κλίση σε σημεία και τεχνικές κλειστές στροφές. Έπειτα συναντάμε το καταφύγιο όπου λίγο παρακάτω ξεκινούσε το πιο δύσκολο τεχνικά κομμάτι της διαδρομής με μεγάλες κλίσεις, κλειστές στροφές, ρίζες, πέτρες και γενικά ό,τι μπορείτε να φανταστείτε.

Λίγα μέτρα παρακάτω, βγαίνουμε στην στάνη, και από εκεί δασικός δρόμος για 150-200 περίπου μέτρα όπου μπήκαμε σε ένα καινούριο τμήμα μονοπατιού -καινούριο για εμένα που είχα 2 χρόνια να πάω στο Πήλιο- με τεχνικές στροφές, απότομα κατεβάσματα, μικρά drops και άλματα. Έπειτα έβαινε μπροστά σε έναν ανηφορικό δασικό όπου μετά από 2 λεπτά πετάλι έφτανες στο γνωστό κομμάτι “Άλογα τροερά” που σε έβγαζε ακριβώς πάνω από τον Αγ. Γεώργιο. Καθαρό, γρήγορο, με ωραίες γρήγορες στροφές. Μονοπάτι που θέλεις να το κάνεις 3-4 φορές συνεχόμενα για να το χορτάσεις.

Έπειτα μετά από λίγα μέτρα τσιμεντόδρομο κατηφορικό ήρθε η στιγμή για το “Hit the Hunter”, το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής, σε τερέν πετρώδες, σκληρό, περιτριγυρισμένο από ελαιώνες και με κομμάτια καλντεριμιών να ανεβάζουν την δυσκολία -και την κούραση. Το κομμάτι αυτό τελειώνει στον σταθμό του τρένου στην Άνω Γατζέα.

Στο τελευταίο τμήμα αυτού του κομματιού ήταν και ο πρόλογος ώστε να γίνει γνωστή η σειρά εκκίνησης για την επόμενη ημέρα για όσους είχαν δηλώσει συμμετοχή στην κατηγορία #specific.

Από εκεί και πέρα μικρά τμήματα μονοπατιού και αρκετά καλντερίμια μας κατέβαζαν στην Γατζέα και από παραλιακούς δρόμους φτάναμε μέχρι τα Καλά Νερά. Η διαδρομή τα είχε όλα στην κυριολεξία. Αρκετό μήκος να ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό, όλων των ειδών τα τερέν, από γρήγορο μαλακό χώμα μέχρι ξηρό και σκληρό χώμα με πέτρες.

Μετά από μερικές παγωμένες μπύρες, πήραμε τα αυτοκίνητα και γυρίσαμε στον Αγ. Γεώργιο για ξεκούραση, καθώς την επομένη είχαμε αγώνα!

#Raceday

Κυριακή 9 Οκτώβρη, race day! Την Κυριακή τα πράγματα με τα uplift ήταν πιο σωστά διοργανωμένα και τα ποδήλατα με τους αναβάτες έφυγαν στην ώρα τους για τα Χάνια. Η διαδρομή ίδια, αλλά βγήκε πολύ πιο άνετα καθώς όλοι είχαν περπατήσει την μεταβατική διαδρομή και την γνώριζαν. Έτσι όσοι ήταν πιο “αργοί” έμειναν τελευταίοι και δεν υπήρχαν καθυστερήσεις.

Ήρθε η στιγμή της εκκίνησης για την κατηγορία #specific. Η εκκίνηση δινόταν περίπου 200 μέτρα πριν την εκκίνηση του μονοπατιού σε ένα ξέφωτο. Ξεκινούσε ελαφρά ανηφορικά και έπειτα έμπαινε στο μονοπάτι. Ξεκίνησα 25ος. Ικανοποιημένος από την απόδοση μου, χωρίς να πιέσω στο όριο σε κανένα κομμάτι της διαδρομής, τερμάτισα με χρόνο 24:18:444 στην 13η θέση της γενικής κατάταξης και στην 7η θέση των Master. Στον τερματισμό όλοι οι συμμετέχοντες δέχτηκαν ένα υπέροχο αναμνηστικό μετάλλιο -από αυτά που θα πρέπει να δίνονται σε κάθε αγώνα-, ένα σφηνάκι ρακί και μεζές.

Κατά την διάρκεια των ειδικών διαδρομών υπήρχαν διασώστες στα πιο επικίνδυνα σημεία των διαδρομών, όπως και στο τέλος κάθε ειδικής. Στα Καλά Νερά βρισκόταν ασθενοφόρο και γιατρός σε ετοιμότητα για οτιδήποτε μπορούσε να συμβεί.

Οι απονομές έγιναν στην εκκίνηση του αγώνα στα Καλά Νερά. Οι νικητές είναι οι :

Κατηγορία Γυναικών:

1η Τσάλλου Νίκη με χρόνο 0:26:45.537

Κατηγορία Junior:

1ος Κλεομένης Κουφαλιώτης | 0:26:10.247
2ος Στέφανος Ασπρούδης | 0:28:03.570

Κατηγορία Hardtail:

1ος Μίλτος Σαρακινός | 0:25:21.390
2ος Στέφανος Χρυσοβιτσάνος | 0:27:02.807
3ος Λευτέρης Αραμπατζής | 0:28:23.314

Κατηγορία Men:

1ος Μάριος Παπασημακόπουλος | 0:21:19.897
2ος Γιάννης Κορφιάτης | 0:21:26.867
3ος Μιχάλης Στυλιανουδάκης | 0:22:28.120

Κατηγορία Master:

1ος Εμμανουήλ Τριαντάρης | 0:22:14.323
2ος Ιωάννης Γιαννούσας | 0:23:13.887
3ος Boris Kiryakov | 0:23:56.666

Κατηγορία Veteran:

1ος Βαγγέλης Γκορίλας | 0:24:53.917
2ος Κωνσταντίνος Μιχούδης | 0:25:26.600
3ος Σταμάτης Μπάνος | 0:26:41.736

Τα αποτελέσματα της κατηγορίας #specific μπορείτε να τα δείτε εδώ: Αποτελέσματα Enduro MTB Days #therace

Υ.Γ O έτερος αγωνιζόμενος στον αγώνα Στέφανος Σκλαβενίτης, admin του sela.gr και semi-local  λόγω της καταγωγής του από τον Βόλο, τερμάτισε με χρόνο 26.58, αν και ήρθε μόνο την Κυριακή χαλαρός χαλαρός. Γενικά, όπως καταλάβατε εμείς στο sela.gr τη ζούμε την φάση και δεν σας γράφουμε μόνο θεωρητικά για το ποδήλατο! Και τώρα περιμένουμε με αγωνία την νέα αγωνιστική σεζόν!

• Tags: #therace, enduro mtb days, πήλιο